Het project, “Het rijdende verhalenhuis”

 

VERTREK: 4 juli 2019 vanuit Bears (FR).
DUUR van de reis: Onbekend.
RICHTING: Door het Noorden van Friesland en dan door Groningen naar het oosten de grens langs.

In deze snelle tijd van almaar toenemende schaalvergroting, houd ik het zo klein mogelijk. Niet alleen mijn beweegbare huisje en mijn energiegebruik, maar ook de voetstappen die ik zet. Zo trek ik voort. De oogst is groeiende aandacht voor de wereld om me heen, die ik vrijuit deel met anderen. Ik laad de accu’s  met mijn eigen zonnepanelen.

.

Meer effeciëntie, minder kwali-tijd

“Ik moet even opladen,” zeggen mensen steeds vaker. Het lijkt alsof er massaal een energietekort is. Vooral in de stedelijke gebieden is dit het ergst. Langs de landsgrens is het leven nog altijd gemoedelijker, waar meer ruimte is en de economie zijn stempel minder sterk drukt op mens en natuur. Maar dorpen lopen leeg door steeds kariger voorzieningen, het boerenland wordt steeds grootschaliger en kaler. Aardig wat kennissen van me zijn geëmigreerd naar Portugal, Spanje en Frankrijk. Dat wil ik niet. Ik blijf hier, juist nu, en onderzoek wat er wèl is.

Aan de grenzen van de drukke wereld

We leven in een tijd dat het hart van de samenleving wordt uitgehold. Maar aan de grens van het grote midden vinden we de  onderzoekende mens, die zich een weg baant van uit het tumult, die uitvindt hoe het anders kan, of die oude kennis een nieuwe plek geeft. Aan de grens van de drukte, daar waar het logge gevaarte van de economie zich het minst laat horen, langs de oevers van de rivieren van tijd, en waar op kleinschalige manier wordt samengewerkt, daar gebeurt het meeste. Ik wil die mensen  opzoeken.

Verkennen vanuit traagheid

Hoe langzamer je voortgaat, hoe meer je gaat beseffen. Hoe miniscuul ik ook ben in die onmeetbare ruimte, toch heb ik een plek gekregen in het verhaal Aarde, de planeet die al zolang bestaat. Wat doe ik daarmee? Om dat te weten wil ik helder hebben hoe ik tijd en energie kan zien en wat we ermee doen.

Ik heb in mijn leven nauwelijks gereisd. Ik besef dat dit heel uitzonderlijk is. Ik heb al vroeg besloten dat ik bij mezelf begin en mijn heil niet wil zoeken in verre oorden. Doordat ik sterk geworteld ben in eigen land, is mijn tempo laag en zijn mijn keuzes letterlijk grondiger.  Ik kan mij goed inleven in inheemse volkeren, die ook een sterke band hebben met hun land en de natuur. Maar voor mij is het nu zoetjesaan tijd om de wereld verder te verkennen en hiervan verslag te doen. Op reis, in eigen land.

Dromen van meer mogelijkheden en diversiteit

Ik droom ervan dat steeds meer mensen de tijd nemen voor zichzelf en de wereld om hen heen. Dat ook jij je een weg weet te banen dwars door die jachtige dichtgetimmerde tijd heen, om iets te maken van de plek waar je bent. Of dat je het lef hebt de sprong naar vernieuwing te wagen op precies het juiste moment. En dat we elkaar kunnen treffen en het erover hebben.

Mijn hoop

Mijn tocht is een spiraal van ontmoetingen. Mijn Rijdende Verhalenhuisje  is niet alleen een middel om in gesprek te raken, maar het is ook een wooncocon waarin ik vaak stil sta. Het is voor mij heel belangrijk om in alle rust de gebeurtenissen te verwerken en gelijk om te zetten in verhalen en daar niet mee te wachten. Het geheel wordt een boek. Ik schrijf het op locatie, zodat het rijk is aan levendige details, aangevuld met tekeningen. Deze winter zal ik er een geheel van maken. Helemaal onderaan is een formulier. Als je het invult, dan krijg je een mail wanneer er meer nieuws over het boek is.

Het centrale thema is eigenheid en onafhankelijkheid op het platteland.
Het gaat over mijn eigen onafhankelijkheid, die van andere vrouwen maar ook mannen hoop ik te ontmoeten en boeren. Het gaat over eeuwenoude dorpsfeesten en de eigen taal, die nog steeds overleeft, ondanks economische druk van buitenaf, ondanks dat er geen aandacht en geld voor is. In mijn verhaal ben ik op zoek naar die harde kern van mensen die het niet op zich laten zitten, de onafhankelijken. Die het leven oppeppen met hun inspirerende cultuur en hun eigen optimistische persoonlijkheid.

Leve het leven.

.

.

DETAILS VAN HET MATERIAAL

.

WANDELHUISJE: Gewicht 1500 kg. Vloeroppervlak 6 M2, naar boven uitlopend tot bijna 8 M2. Kastruimte achter onder het bed en een diepe laadruimte onder de vloer. Isolatie 8 cm dikke Doschawol. Warmtebron: Twee grote ramen aan weerszijden, voorzien van luiken, een warmtepaneel van 200 W en een Salamanderkacheltje waar ook op gekookt kan worden.

BED: Middelste gedeelte is een doorzichtige plaat die kan worden opgehesen tot aan het daklicht. Kan ook als tafel worden gebruikt in het midden van de hoefijzervormige zithoek.

ZONNEPANELEN 300Wp, onzichtbaar verwerkt op het dak, huishoudelijk gebruik. Lithiumion accu voor opslag.

BAGAGEWAGEN 200 kg, met deksel van 120 X 200 CM. Mijn gereedschappen zitten erin, met plaatmateriaal er boven op, dat dient als aanrecht. Er staan een paar keukenspullen en een eenpitsgasstel.

ZONNEPANELEN op deksel BAGAGEWAGEN: 33oWp voor de Mover XL, maar de Charge Controler laat 225 Watt door.

MOVER XL: Gewicht: 150 kg. Trekt 3500 kg. Kan maximaal 6 km per uur. Twee accu’s waar ik ongeveer 10 km mee kan rijden, dus twee uur lopen per dag en de rest van de tijd laden. Ik heb een test gedaan van 7 km, met ook een hellingproef, die hij goed doorstond. Maar dat was zonder bagagewagen.

BEZIT: Ik heb alles mee wat ik bezit, mijn werkplaats en mijn woning. Ik heb ook geen opslagruimte. Het is wat het is. Deze selectie te maken uit een berg aan materialen en bezittingen, dat heeft mij vele jaren gekost.

.

.

 

De vensterbank is constructief erg belangrijk en zat er als eerste in, evenals de hoekplankjes, die met dezelfde dikke deuvels, voorzien van voldoende houtlijm, in de constructie zijn geslagen

 

Meer zien? Kijk naar de film van Sanne Jacks, of zoek mijn pagina op met filmpjes en twee docu’s van de bouw. https://youtu.be/RUsQd3vE4LA of https://alowieke.blog/film-wilde-tekens/

..

Mail: alowieke@gmail.com

Op deze pagina vind je het contactformuler voor het boek