Verhalenpaden

.

Mensen als mycorrhizae

.

.

Kristallen draden

Hoe langzamer ik voortga, hoe meer verhalen komen naar me toe. Het is een netwerk aan kristallen draden, en ik onderzoek ze. Het spoor bracht mij op de Swetteblom in Bears. Friesland is het land waar ik mezelf aan verbonden heb. Ik plant bomen en kijk verkennend om me heen. Bij heldere hemel zie ik ’s avonds een vuurtorenlicht. Voor mij het symbool van vreemde kusten, die daarachter beginnen. Ik beheers me en blijf waar ik ben.

Ik ben een gewortelde nomade. Ik bouwde mijn eigen wooncocon (6M2) en streek neer op de bodem van de Middelsee in Friesland. Ik houd mijn materiële bezit licht, want als de aarde mij gastvrijheid biedt, wil ik daar respectvol mee omgaan. Eenvoud geeft me ruimte, letterlijk en figuurlijk. Ik spreid een weefwerk uit van bomen, bloemen en de verhalen groeien langs het pad. Ik blijf trouw aan de plek waar ik ben, tot het genoeg is. Het land vraagt, ik schep. Ik zal nooit verder gaan dan waar mijn haarwortels reiken.

Inheemse volkeren en hun verhalen

Vanaf mijn zestiende ben ik geïnspireerd door inheemse volkeren. Omdat ze zijn wie ze zijn, en soms al vierduizend jaar op hun grond leven, zonder dat er iets veranderde. Ik zie de Friezen als inheemse mensen. Al is de cultuur verweven met het moderne leven, ze horen hier en zijn hier geworteld. Er zijn verhalen die opnieuw kunnen gaan rondzingen, als kolkend water rond een steen in de rivier. Ik groeide op in het nieuwe land, de polder ligt er maar 17 km vanaf. Ik ben opgegroeid in land zonder geschiedenis. Ik weet van binnenuit dat leven tijd nodig heeft om te groeien. Ik plant, luister en ik onderzoek. Ik hoop dat ik zo een levend spoor kan nalaten. Dat verhalen groeien uit het pad dat ik ooit bewandelde. Dat ze nooit ophouden en paden vormen die zich steeds verder ontvouwen. Ik denk aan de “Songlines,“ zoals de Aborigionals ze noemen.

Heilige plekken

Het is als kijken naar de stroming in de rivier. Ik sta met een steen in mijn handen. Ik kijk lang, net zolang tot ik het weet. Tot ik precies weet waar ik hem wil leggen. Ik leg mijn steen op de bodem en kijk hoe de stroom nu anders loopt. En elke keer dat ik er terugkeer, voel ik een tinteling. Zo ontstaat er een verhaal op die plek. Een ander voegt er weer het zijne aan toe. Soms kom je tegelijk, en loopt het synchroon. Zo ontstaat er iets. Het is de herhaling waardoor het groeit. Net zo ontstaat een pad. Enkel door te gaan. Elke dag.

“Songlines” is de naam van het boek van Bruce Chatwin. Het gaat over de oorspronkelijke bewoners van Australië, die wij Aborigionals noemen. De songlines zijn de onzichtbare paden die kriskras door Australië lopen. Ze verbinden gemeenschappen en volgen oude grenzen.. Langs deze lijnen passeerden de Aboriginals de mythische liederen die de schepping van het land en de geheimen van zijn verleden onthulden..

De scheppingskracht van verhalenpaden

Het gaat om twee dingen: Inzoomen en uitzoomen. Verhalen uit onze eigen bodem omhoog halen, de grond onder je voeten aanraken, kennismaken met de mensen uit je buurt. Kijk samen naar de DNA structuur van je land. Herstel het oude pad, de brug of het pontje naar de buren. Kijk wat er aan materiaal en afval in de buurt te vinden is, wat je in overleg kan gebruiken. Plant bomen, zaai kruiden en kijk naar dieren en insecten. Geef meer en stel voor je eigen leefcomfort maar weinig eisen.

Uitzoomen betekent voor mij: Focussen op een specifieke plek in de wereld waar ik me mee verbind. Voor mij zijn het nu de indianen in Brazilië, waarheen de meeste lijntjes lopen. Ik hoor door Barbarra Navarro, Davi Kopenawa en Survival International wat er gebeurt. Maar ook door Voedsel Anders en Zembla. Zo verbinden we onze paden in eenvoud, dwars over de aardbol. Ook politieke keuzes kunnen daarmee helder worden. En dat hebben we hard nodig, in deze tijd. Als je het vermogen verliest om uit te zoomen, dan kan je je blind gaan staren op vastgelopen kwesties. Ik maak me los en werk mee aan het Verhalenpad, wat is en was en komen gaat. Op klompen loop ik door de blubber van de Friese klei. Stap voor stap, het veld af, het pad op naar het dorp.

.

..

Mail: alowieke@gmail.com