Na acht jaar is mijn leven in Friesland in een volgende fase beland. Na de reis, die goed in de publiciteit is geweest, en na de uitgave van twee boeken, ging ik schilderen. De olieverfschilderijen waren ideaal om het trage en zware proces van planten en wortelen te verbeelden. Nu kom ik in een nieuwe verkenningsfase, ondernomen vanuit mijn thuishonk. Aldus verken ik het land waarin ik woon. Ik voel me als een twintiger, die een nieuw bestaan opbouwt, maar mag daarbij leunen op kennis en zelfvertrouwen opgebouwd in jaren. Openheid om nieuwe thema’s aan te gaan is belangrijk voor me. Even leek het erop dat ik zou verder borduren op mijn oude pentekenwerk, dat altijd zeer geliefd was. Maar nu besluit ik toch om verder gaan met fotografie. De dynamiek van het fotograferen past beter bij mijn schrijf- en verkenningswerk door het land. Tekenen kan daarin wel verdiepend zijn, maar ik doe het niet in eerste plaats.
Hier zijn enkele foto’s waar ik trots op ben. De foto’s staan onder mijn auteursrecht, en mogen niet gekopieerd worden zonder mijn toestemming.
.
.
Nynke Couperus. Een oude boerin in Boksum. Haar bedrijf wordt gerund door jongeren die hier kunnen leren boeren op de oude manier. Op dit moment zijn de koeien net naar een andere wei overgebracht, een stuk van een paar honderd meter over de weg. Terwijl de jongens en meiden de hekken sluiten kijkt zij tevreden toe. Acht uur, 2 oktober 2026..
.
.
Een foto uit een drieluik. Deze is wat ouder, genomen in 2015, op een verlaten camping in Brabant waar ik als enige verbleef. Hier in het Friese weidegebied heb ik nog geen groene spechten gesignaleerd.
.
.
De woonwagen is gebouwd voor het Friese landschap. Op het moment dat ik de buitenkant schilderde stierf de bekende Friese schilder Allard Elout, een vriend van mijn overleden man en mij. Hoewel ik niet wist dat hij dood was gegaan, dacht ik steeds aan hem en hij inspireerde mij. De schildering heeft in de afgelopen tien jaar wijzigingen ondergaan, maar de horizon loopt nog steeds door in die van het Friese weidelandschap.
.
.
Ochtendbetovering wanneer nog niemand het maagdelijke bedauwde landschap heeft betreden. Hierachter ligt de Swette.
.
.
Aanplantlocatie van het Verhalenpad op de Swetteblom. In een paar jaar tijd is dit een heel ander landschapselement geworden, van een kale bult in een toevluchtsoord voor vogels, hazen en insecten.
.
.
Vijf jaar later staan er 40 soorten bomen en struiken. Dat is heel wat voor de Friese zeeklei. Nu is het vooral snoeien. Ook het Wetterskip moet er langs kunnen om de sloten te hekkelen.
.
.
Graag kuier ik tussen de kwelders van Schiermonnikoog, waar de graspiepers boven mijn hoofd opvliegen, en de koeien hun sporen achterlaten bij achtergebleven regenplassen.
.
.
Dit is een wat groter kluitje dat nog decennialang zal blijven liggen, als het aan de Friezen ligt. Een bezoek aan de herdenking van de Slach by Warns, 2026. Het monument zien we van onderaf. Ook Friezen uit Duitsland waren aanwezig. Zie de vlaggen op de achtergrond.
.
Zelfportret na een dompeling in het koude winterse Swettewater.
2026
.
OLIEVERFSCHILDERIJEN
Naar aanleiding van het boek “De heilige traagheid der dingen” en het werk in de eerste jaren op de Swetteblom.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
