Het verloren werk van een vreemdeling

Gepubliceerd op door alowiekeEen reactie plaatsen

Een braakliggende kuil met nieuwe natuur. Maar ook een leeg plein ernaast, waar een stel onverlaten andermans werk vernielt. Van wie is het?

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Braakliggende, onbestemde plekken trekken mij aan als een magneet. Al een paar keer was ik er om te kijken. Het grote gat waar een gebouw inclusief kelder is gesloopt. Voorheen was het het winkelcentrum Snekertrekweg. Nu staat er een hek omheen, en in de enorme kuil staat water. Je kan er maar aan een kant langs, tussen het naastliggende bedrijf en Heras hekwerk is een brede doorgang, vanwaar je goed zicht hebt. Eerst was er alleen maar water waar stadsmeeuwen een toevlucht vonden. Het tweede jaar werd het droog gepompt en stonden er een week lang tentjes die hoorden bij een muziekfestival. Mensen kwamen en gingen. Het water kwam terug en toen kwamen ook de eerste rietstengels. Een stel meerkoeten vond de plek en maakte er enthousiast hun terrein van. Vol vuur joeg het mannetje alle andere vogels weg. Als je daar eenmaal staat en rondkijkt, kom je vanzelf op het terrein erachter uit. Een groot leeg plein is het, dat achter dat bedrijf ernaast verscholen ligt. Er staan geen auto’s. Maar in de uiterste hoek stond wel opeens een klein huisje in aanbouw. Een huisje op wielen. Twee bij vier was het, met een puntdak. Het was gemaakt van tweedehands materialen, houten platen, laminaat. Alles ongeschilderd. De eerste keer dat ik er kwam, stond de deur open. Ik zag een open kast waar papieren inlagen. Er lagen een paar blikjes op de vloer. Ramen waren er niet, de openingen waren bedekt met kunststof doek. Er lag een hoop rommel naast het huisje. De tweede keer dat ik er kwam, was de deur dicht en op slot. De rommel was opgeruimd.

Vandaag ben ik er weer. Ik zie het al van verre. Het houten bouwsel is weg. In plaats daarvan ligt er een hoop as en verkoold hout. Het is in de fik gestoken! Weet de eigenaar hiervan? Welke stelletje onverlaten moest dit zo nodig doen? Tegelijkertijd daagt het bittere besef: zo eindigt het vaak. Iets vreemds op een verlaten plek trekt vage lieden aan, meestal jongens. Die hangen daar wat rond, vervelen zich. Misschien waren ze er vaker geweest, hebben zij destijds die rommel gemaakt en blikjes achtergelaten. Misschien vonden ze nu de deur op slot en dachten ze: Als we er niet in kunnen steken we hem wel in de fik. Hoe dan ook, het lege plein krijgt een onheilspellende sfeer, nu de kleine houten wagen in as ligt. Alsof het oorlog is, met agressieve winnaars en verliezers. Uiteindelijk wordt niemand er gelukkiger van. De gebouwen van de stad staan op de achtergrond. Straks zal ik daar zijn. Het centrum waar alles gewoon doorgaat. Wat lijkt dat ineens ver weg. Ik struin tussen de puinhopen en zie overal half verbrande teksten liggen. Een velletje raap ik op. Het is een handgeschreven verhaal, in een fijn priegelig handschrift. Het moet een oudere man zijn, met zijn ouderwetse aan elkaar geschreven letters. Op het eerste velletje lees ik dat hij een mooie meid tegen kwam. Ik gooi het terug en raap een ander vel op. Een paar woorden trekken mijn aandacht en ik lees verder:

Ik heb gisteren niet meer geschreven, maar ik heb gisteren de hele dag tot middernacht doorgewerkt, want ik ben een vogellokwagentje aan het maken, of tenminste, dat was ik gisteren. Ik ben nu mijn grote lokwagen wat lichter aan het maken, door overtollig materiaal er uit te halen. Want dat ding was gewoon veel te zwaar. Dus ik hoop dat alle moeite die ik er nu in stop en het materiaal dat ik ervan af strip, dat dat verbetering brengt. (.)

Dan volgt er een stukje over Jens en Nicky. Kennelijk hadden ze verschillende belangen en dolf hij het onderspit. Hij zegt dat hij het van hun kant ook wel begrijpt. Er wordt niet uitgelegd waar het over gaat. Ik bekijk het vel papier nog eens goed. Het gelinieerde vel waar het opstaat is aan de randen zwart en gerafeld van het vuur. Kennelijk komt het uit een dagboek. Er liggen meer zulke half verbrande velletjes. De tekst zegt wel iets. Dit verloren werk was misschien ook zo’n vogellokwagentje. Had hij er geen plek voor? Was hij daar niet meer welkom en stond het wagentje daarom hier? Een rotplek is het. Het is niks gedaan, zo’n hoek achteraf, onaf en verlaten. Het spijt me voor hem. Als iemand de man kent, wil diegene dan dit bericht doorsturen. Dan is hij hier van harte welkom voor een bakkie troost, tussen de vogels van de Swetteblom, in mijn kleine huis

Eindig je werk in een geheime hut

Gepubliceerd op door alowiekeEen reactie plaatsen

Als je het vanaf een andere plek bekijkt dan is er zoveel mogelijk!

.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Er zijn dingen die nooit veranderen. Voor voedsel moet je werken. Kinderen willen spelen. Volwassen spelen niet meer. Hoewel, sommige grote mensen spelen nog wel. Een daarvan ben ik er een. Spelen komt na het werk. Het werk moet worden gedaan. Een veld vol pompoenen op de kale donkere klei. Verwoed verricht ik de saaie arbeid, het kaal houden van de opgeworpen vruchtbare grond uit de sloot. Ik heb ontdekt dat je hier geen slakken hebt. Zonde om zo’n kans voorbij te laten gaan. Ik ga door de knieën en steek de volgende harde rietstengel uit. Zulke mooie grond. Kijk nou toch eens, al die slingerende pompoenen. De kale grond wordt steeds meer bedekt door grote bladeren die bewegen in de wind. De oogst lijkt overvloedig te worden en dat stemt me tevreden. Voedsel verbouwen is een serieuze zaak. Maar vergeet het spel niet!

copyright Alowieke van Beusekom

Als je kinderen hebt gaat dat vanzelf. Als je alleen bent moet je er tijd voor nemen, na het werk. Waar ik echt warm van loop, is het bouwen van hutjes. Toen ik zes was bouwde ik een hutje voor beestjes, in het bos. Ik wist niet precies welke beestjes dat dan moesten zijn. Helemaal van gras was het. Het was maar een klein hutje, niet hoger dan mijn knieën en de
ingang was rond. Ik heb nog wel eens gekeken, maar er zat nooit iets in en er waren ook geen keutels.
Nu, 55 jaar later, maak ik niet alleen bulten en holletjes van gras, maar sleep ook met dikke takken en zware stammen. Takkenrillen en heggen maak ik. Daarin schuilt een hoop leven. Er zijn ook verborgen nestjes te vinden en minihutjes van mijn hand. Soms worden ze gebruikt. In een ervan vond ik een niet uitgekomen eende-ei. De rest was allang uitgebroed en zwom piepend in de sloot. Bij sommige verborgen hutjes hoor ik winterkoninkjes rondscharrelen. Sommige schuilplekken worden nooit gebruikt. Soms wordt het wat, soms niet. Maar je weet het nooit.

Vandaag maak ik een hut bij het Verhalenpad. Een wilg, een els en een gelderse roos staan aan de ene kant. Daarnaast, langs het open veld, groeien wilgenroosjes, als steile staken rechtop met kleine roze bloemetjes bovenin. Sommigen zijn nog hoger dan ik. Ik haal een paar weg, zodat er ruimte komt tussen de bosjes en en de wilgenrozen. Ik vlecht de harde dikke stengels dwars tussen degenen die verder groeien, voorlangs, achterlangs. Voor de ingang van het hutje staan heelblaadjes, de gele bloemen komen net in bloei. Ze wordt vergezeld door blauw glidkruid en wolfspoot. Daarachter ligt het uitgestrekte weiland. De gele heelblaadjes en het blauwe glidkruid zijn vergeten planten en wolfspoot komt ook niet zomaar overal op. En toch is het hier bij elkaar gekomen Dat raakt me. De harde klei is hier bedekt met het verteerde hout uit een kleine biomeiler. Het was puur hout met niks erin, zo hebben we het hier gestort. Deze planten zaten daar dus ook niet in, dat alles kwam op toen de omstandigheden van de bodem veranderden. Hoe kan dat? Ik kan er niet over uit. Een groot veld vol pompoenen maakt me opgetogen, maar die heb ik er zelf ingestopt. Dit is nog verbazingwekkender, het komt dichtbij een wonder, dat dit gebeurt op deze klei waar al zeshonderd jaar gehooid is en waar volgens mij nooit heelblaadjes hebben gegroeid. In elk geval moet dat al heel lang geleden zijn. Wat is er eigenlijk allemaal mogelijk? Zoveel lijkt verloren, maar hoeveel ligt er nog verborgen in de bodem die niemand kent, in het schemerland van mogelijkheden? Dit is voor mij een plek van hoop. En zo’n plek verdient een tempel. Een klein geheim waar bijna iedereen aan voorbij loopt. Ik trek stengels moeraszegge weg, zodat de heelblaadjes meer ruimte krijgen en gooi het in de hut. De laag wordt dikker en langzaam vormt zich een zacht bed. De takken van de katwilg laten zich makkelijk naar beneden buigen, voor een dicht dak. Als ik de els deze herfst snoei, dan komen er volgend jaar witte bloemen boven van de gelderse roos. Misschien komt er een haas met een kleintje. Of misschien niemand. Maar ik vraag me af, als ik niks zie in mijn hutje, is het dan ook leeg? Wie vertelt me wat er gebeurt zonder dat ik het weet? Misschien is de haas net weg, of wonen er elfen op mijn land en boom kabouters, die dit project graag willen steunen. Sommige mensen zeggen dat ze ze kunnen zien, maar ik niet. Dat maakt niet uit. Iets wat ik niet zie kan evengoed bestaan. De aarde is niet afhankelijk van mijn wereldbeeld. Er is wat er is. Met of zonder elfen en kabouters. Een ding weet ik zeker: Dit kleine tempeltje maakt me warm, hier naast de vergeten heelblaadjes, het glidkruid en de wolfspoot die deze vergeten groeiers bekrachtigt. En dan is er ook nog een veld vol pompoenen. Het barst van mogelijkheden. Ik duik in mijn hut en zie het.

.

Copyright Alowieke van Beusekom

Stil het water in

Gepubliceerd op door alowieke1 reactie

Als je doet alsof je er niet bent, dan gebeurt het pas. Gefladder om je hoofd en geknabbel aan je tenen.

.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Even langzaam als altijd stap ik het trapje af, de Swette in. Ik kan ook duiken, of me achterover laten vallen, maar dat doe ik niet. Ik houd het rustig. Het water is warm, dus ik hoef niet per se langzaam te wennen aan het grote temperatuursverschil, zoals in de winter. Zo warm is het, dat de bovenste laag van het water lauw aanvoelt. De vissen weten het ook. Als ik een tijdje op het trapje blijf staan happen ze zachtjes in mijn dijen, normaal gesproken. Dat doen ze nu niet, vandaag proeven ze mijn tenen, ver weg, in de koude onderstroom. Vooral mijn kleine teen is favoriet. Gelukkig is de Swette diep genoeg. Ik stap het trapje af en ga staan. Mijn voeten zakken in de zachte modderige bodem. Als ik hetzelfde in het midden doe, ga ik net precies kopje onder. Het is dus ongeveer 1.70 diep hier. Water uit het IJsselmeer stroomt hier landinwaarts op zulke hete, droge dagen. Wat zijn we blij met de Swette. Ook in het dorp weet groot en klein de waterloop te vinden. Maar nu is er nog niemand, het is vroeg, slechts een enkele fietser gaat aan de overkant voorbij over het jaagpad. Zo vroeg in de ochtend is het nog lekker, en er staat een stevig briesje waardoor de warmte hier niet zo heel erg heet aanvoelt. De fietser verdwijnt om de bocht, bij het verlaat achter het wilgenbosje. Ik laat me drijven, mijn handen bewegend langs mijn lichaam als de vinnen van een vis. Er drijft iets vlak onder me, ik voel het. Het is een waterplant met harde lange slierten die in een punt samenkomen, alsof het uit groen glimmend karton is geknipt. Ik drapeer het rond mijn hoofd, als de haren van een waternimf. Zonder mijn hoofd te bewegen volg ik een visdief, die om mij heen boven het water scheert, op zoek naar vis. Mijn camouflage werkt. Hij trekt zich niks aan van mij. Met een snelle duik raakt hij vlak naast mij het water en schiet weer omhoog. Beet! In zijn bek heeft hij een kleine vis. Weg is hij weer. Iets verderop hippen twee vogeltjes op het water. Zo lijkt het. Als ik dichterbij kom zie ik dat ze van het ene plompeblad op het andere trippelen en fladderen. Ze hebben gele buikjes en hun staarten wippen op en neer. “Kwiek!” roept de ene. Het zijn gele kwikstaarten, die vliegjes vangen.

Langzaam laat ik me terugdrijven en klauter weer de steiger op. Hoog in de boom klinkt het luidruchtige gefladder van een houtduif. Hij heeft me gezien en zweeft na een paar vleugelslagen de akker in aan de overkant. Ik zie het allemaal. Veel mensen komen druk zwemmen in groepjes. Maar stil zijn is ook mooi. Alles laat zich zien zoals het is. Als je doet alsof je er niet bent, dan gebeurt het.

.

Dat ding van de buren

Gepubliceerd op door alowiekeEen reactie plaatsen

.

.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Op een dag wordt er een camper op mijn veldje gezet. Zo’n superhandig ding, blinkend wit, redelijk onderhoudsvrij, praktisch ingedeeld voor optimaal woongenot. Een van de bewoners is bezig hem te verkopen. Kijkers komen en gaan. En daar staat hij nu, dat witte polyester ding. Ik kijk ernaar met een scheve blik. Vooruit dan maar, denk ik dan. Er zijn ten slotte voordelen. Met die hete dagen zorgt hij wel voor een extra schaduwplek. Het longkruid erachter zal de extra schaduw ook waarderen. Bovendien, het ding zal vast wel eens verdwijnen. Met die gedachte laat ik het voor wat het is en ga verder met snoeien, wieden, vogels luisteren en verhalen schrijven.Zoveel campers staan hier niet. Het is hier niet druk met woon en werkverkeer. Er zijn campinggasten in de zomer, en in de winter blijven alleen een paar bewoners over. Er zijn er genoeg die de plek mijden vanwege de ellenlange onverharde weg vol kuilen. Het veld waar ik sta is nog rustiger dan de rest.. Dus eigenlijk bof ik wel. In al de vijf jaar dat ik hier sta is het de eerste keer dat er zo’n blinkend wit geval staat, in dit kleine paradijs. Door maandenlange arbeid is het hier steeds mooier geworden. Daar kijkt iedereen graag naar, ook mensen die hier alleen maar langslopen.

Ik loop op het pad naar de boerderij, de bewoonde wereld in. Hier staan de auto’s van bewoners en bezoekers, hier grenzen de erven dicht op elkaar en is gewoonlijk een tekort aan parkeerruimte. Terwijl ik het pad afloop kom ik eerst de eigenaar van de camper tegen. Hij kijkt me verontschuldigend aan. “Sorry, ik moest hem van de boer naast jou neerzetten. Ik zei nog, past dat wel bij de activiteiten van die plek, maar hij zei: Ik ben de baas.” Ik haal mijn schouders op. “Ja, dat is ook zo, hij is de baas. Bedankt voor het melden”. Ik loop weer verder. Daar staat een tweede man, naast een groene auto. Hij staat pal tegen het erf van Ben geparkeerd, die daar pas verblijft. Maar de wagen is niet van Ben, weet ik. Vindt hij dat wel leuk? “Van wie is die auto?” vraag ik dus maar eens. “Van mij”zegt de man, “Hij moet worden opgehaald en dit is een handige plek daarvoor.” Ik knik: “Dat snap ik “ en wil dan weglopen. Maar de man kijkt me met spleetogen aan. “Jij wil wel alles weten hè?” zegt hij. Ik haal weer mijn schouders op. “Soms wel ja. Dan kan ik het doorgeven als er iemand naar vraagt. Net zoals de vorderingen met verkoop van de camper op mijn veld. Daarover hoor ik ook graag.” Eigenlijk wil ik nu weer doorlopen, want het is tijd om tanden te poetsen en naar bed te gaan. Maar de man brandt los in een lange reeks klachten en moppers. “Hij is de baas zegtie, dat moet ik niet pikken, zo’n ding naast mijn huis en als iemand dat zomaar doet en niks overlegt.” Het lukt me maar net zijn woordenstroom te onderbreken.“De boer is toch ook gewoon de baas?”zeg ik “Hij doet gewoon wat hij nodig vindt, heeft het keidruk en heeft even geen zin in discussie. Dat snap ik best. Sowieso zie ik niks in oeverloze discussies. Mensen verschansen zich dan in hun standpunt. Wat een energieverspilling, ik heb wel wat anders te doen.” De man haalt even adem. “Misschien heb je wel gelijk. Maar ik kan er niet tegen. Ik wind me er altijd over op”. Dat is dan zijn zorg. Het is allang bedtijd. Ik weet me los te maken en loop door naar huis. De gespreksstof blijft nog een tijdje door mijn hoofd dwarrelen. Maar uiteindelijk zak ik gedachteloos in zoete sluimering weg. Na een lange nacht word ik fris als een roos weer wakker. De zon staat al wat hoger aan de hemel. Bij de camper staan twee mannen. Ik vang een paar woorden op en er klinkt gerinkel van sleutels. Morgen gaat het ding weg, hoor ik. Zo zie je maar, alles komt en gaat.

.

Een kraai op je hoofd

Gepubliceerd op door alowieke2 reacties

Reddend zwemmen in de Zwette.

.

.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Nog nooit heb ik een jong dier grootgebracht. En kinderen ook niet. Hoe speciaal is het als er dan onverwachts een dier op je pad komt. Zal het blijven, of niet? En heb ik eigenlijk wel zin om mijn leven zozeer aan te passen? Op een dag kom ik onverwacht voor deze vraag te staan. Uiteindelijk lost het vraagstuk zich vanzelf op.

Het is aan het begin van de avond. Ik fiets over het Swettepaad van de boerderij terug naar huis. Vanuit de verte hoor ik geschreeuw van kraaien. Hoe dichterbij ik kom, hoe meer ik hoor dat er echt iets aan de hand is. Opgewonden klinkt het gekras over het water. Snel zet ik mijn fiets neer en loop naar de steiger. En daar, in het midden van het water ligt een kraai. De vogels vliegen weg als ze mij zien, een voor een. De jonge kraai ploetert door. Eerst eens zien of hij het zelf redt. Met een krachtige vlinderslag ploegt hij door het water naar de oever. Aan de kant is de lisdodde hoog opgeschoten, er is nergens een opening om de kant op te krabbelen. Ik zie hoe zijn kracht afneemt bij het zien van deze hopeloze toestand. Het zal ook niet lang duren of hij zakt met zijn kop steeds dieper in het water. Daar wacht ik niet op. Ik trek mijn kleren uit en spring er in. Het water is koud, maar niet ijskoud. Tussen de bladeren van de gele plomp door zwem ik naar hem toe. De stengels slingeren glibberig om mijn benen. Als ik bij hem kom, zet ik het dier op mijn hoofd, zodat ik mijn armen vrij heb om te zwemmen. Het is een jong dier, sterk genoeg om de wereld te verkennen maar nog niet volgroeid. Hij is nog wat kaal en donzig onder de vleugels. Wellicht is hij bij zijn eerste vliegpogingen te water geraakt. Onhandig balanceert het dier nu op dit ongewone plekje, een klein bewegend eilandje boven het water. Zijn scherpe klauwen grijpen zich vast in mijn haar terwijl hij druk met zijn vleugels klappert om zijn evenwicht te bewaren. Met een hand houd ik hem op zijn plek, met de andere arm zwem ik terug naar de steiger. Inmiddels zijn alle kraaien weggevlogen, behalve eentje, die uiteindelijk ook wegvliegt. Zijn moeder?

Ik zet de natte vogel op de steiger en loop weg. Misschien komt de moeder terug. Maar als ik vijf minuten later terugkom zit hij daar nog, in zijn eentje, rillend en met zijn vleugels gespreid. En het word al schemerig. De nacht zal koud zijn. Ik til hem op. Met de jonge kraai op mijn hoofd ga ik naar huis. Daar stop ik hem in een fleecedekentje, met een infraroodpaneel ernaast. Het dier rilt en het duurt lang voor hij is opgewarmd. Ik zit naast hem en kijk. Hij is volledig in zichzelf gekeerd. Ik stap de deur uit om een eindje te wandelen en na te denken. Wat moet ik hiermee? Is dit een kans om een jong dier groot te brengen, voor het eerst van mijn leven? Maar waar moet hij dan blijven? Kan ik hem dan overal mee naar toe nemen? De buschauffeur ziet me aankomen, met zo’n poepende vogel. Dan ga ik terug om op de bank naast de vogel een stukje te lezen. Af en toe kijk ik op. “Hoe is het?” vraag ik. Het dier draait zijn kop en kijkt me aan. Hij knippert vaak met zijn ogen. Een wit vlies dat telkens over zijn felle grijze kraaienogen trekt. Ik trek het dekentje een stuk van hem af, zodat de natte veren beter kunnen drogen bij de kachel. Op zijn borst heeft hij kleine witte veertjes tussen het donkergrijs. Alleen zijn vleugels, staart en kop zijn pikzwart. Dan gaat hij staan, stevig met beide poten op de rand van het geïmproviseerde nest. Wat gaat hij doen? O jee. Een flinke straal poep schiet over de rand. Netjes gedaan, je mag het nest niet bevuilen, zo is hij opgevoed. Maar het is wel mijn bank. Met een oud washandje, water en een beetje zeep maak ik het schoon. De kraai kijkt toe. Mijn huis is geen vogelhok. Dit wil ik niet. Ik zie het aan, voor een nacht.

Net als anders maak ik die avond mijn bed in de hangmat en slaap onmiddellijk in. Als ik de volgende ochtend wakker word weet ik het meteen. De kraai! Zonder nog even na te sluimeren spring ik eruit. Het is half zeven op de wekker. Het huis is nog donker, iets van het licht schemert onder de dichte luiken door. Het dier zit somber en stil naar me te kijken. Ik zet hem op mijn hand, Van schrik schijt hij op de fleecedeken maar toch klauwt hij zijn poten gelijk diep in mijn vel. Ik duw het wat opzij, zodat hij op de mouw van mijn trui zit. Dan open ik de achterdeurtjes. Verrast kijkt de jonge kraai om zich heen. Buiten is de wereld al helemaal begonnen. Het licht en het leven dat hij kent. Een huis is niks voor kraaien. Met vrouwen en doekjes die poep wegvegen. Daar zijn hij en ik het kennelijk over eens. Ik moet hem terugbrengen waar ik hem vond. Met het dier nog steeds op mijn hand loop ik naar de deur. De scherpe klauwen gaan door mijn trui heen. Au. Ik probeer hem op mijn schouder te zetten, waar tamme kraaien ten slotte horen te zitten. Maar deze is niet tam en hij wil niet. Meteen krabbelt hij boven op mijn hoofd, waar hij houvast heeft aan mijn stevig invlochten haar. Stel dat hij toch blijft. Dan heb ik een tamme kraai die alleen maar op mijn hoofd wil zitten. Dan word ik “Die vrouw met die kraai op haar hoofd”. Het was niet mijn bedoeling, maar als het moet mag hij. Het lijkt er echter op dat hij geen zin heeft in mijn moederschap. Hij is zijn kuikentijd ontgroeid en zijn moeder kent hij veel te goed. Ik voel hoe hij af en toe met zijn vleugels fladdert boven mijn hoofd. Logisch, ten slotte zat hij midden in zijn eerste vlieglessen, toen hij te water kwam. Ik loop naar de steiger, naar de plek waar het gebeurde. Dan loop ik terug, ga ik midden op het naastgelegen veldje staan. Op dat moment hoor ik een volwassen kraait krassen ergens hoog in de bomen. Het jonge dier houdt zich nog steeds stevig vast aan mijn haar. “Hop!” zeg ik, en maak een sprongetje. En zowaar, weg vliegt hij, de wilgenboom in. Daar zit hij nu, op een takje rond te kijken. Ik heb wat fruit neergelegd op de grond onder hem, maar hij taalt niet naar eten. Hij blijft daar maar zitten op zijn tak, aan de luwe zijde van een dikke wilg, alsof hij bij de bushalte staat te wachten. Het is zijn leven, en zijn familie. Ze zullen blij zijn als hij terug is. Toch een beetje opgelucht loop ik naar huis. Voor mij geen tamme kraai, geen dier om groot te brengen. Buiten hoor ik de kreet van een bonte specht. Hij komt vogelvoer halen voor zijn kleintjes. Heb ik toch kleintjes. Heel veel zelfs. Bomen, bloemen, vogels, vlinders. Ze groeien als kool, in mijn buurt. Ik ben niet de vrouw met de kraai op haar hoofd. Ik ben een natuurmoeder en herstel het levengevend land. Dat is mijn verhaal, daar gaat het over. Telkens weer.

.

Afspraak is afspraak

Gepubliceerd op door alowieke1 reactie

Tot halverwege mag ik. Dat was de afspraak, een afspraak die nergens op papier staat. Ik maakte hem met de dieren zelf. Halverwege de bult begint de wildernis waar ik zo min mogelijk kom. Ik creëerde die plek en nu is het voor hen. Nog in mijn pyjama kruip ik tussen het riet. Waar ben ik eigenlijk? Opeens krijg ik een waarschuwing.

.


Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

“Even buiten kijken” dacht ik, een poosje na het wakker worden. Om zeven uur is de wereld nog jong en fris. Daar houd ik van. Vanuit mijn kleine huis stap ik zo naar buiten.. En ik ben er zo, bij het Verhalenpad, de bult, waar ik naartoe wil. Net de deur uit duw ik een paar slierten hop terug, die al te opdringerig voor mijn neus hangen. Een hoge stap over de moerasandoorn heen brengt me op het graspaadje, dat in tegenstelling tot de wilde hop, zich redelijk netjes laat afzetten met een koord. Witte bloesems van de tuinradijs hangen er in hoge dikke bossen overheen. Dan ga ik schuin het veld over. Een merel pikt nog eenmaal in het gras en vliegt dan weg. Verder ga ik, over de watertunnel heen, langs de andere kant van de sloot. En daar is het dan. Het Verhalenpad, door mij tot stand gekomen, maar niet meer geheel toegankelijk. Tot halverwege mag ik. Dat is de afspraak. Een verbond tussen de plek en mij. Maar waarom zou je helemaal tot het eind gaan, zelfs als je aan het begin ervan staat, dan zie je al zoveel! Ik sta tussen de jonge bomen en het riet, waarvan hele stukken door mij zijn weggeknipt om kattestaart, boerenwormkruid en andere bloemen de ruimte te geven. Ik zie het zaad dat op komt in de vruchtbare grond van bloemen die ik nog niet ken. De bodem is bagger, afkomstig uit de sloot, die is uitgediept door ’t Wetterskip. Het ligt er sinds november. En nu is het juni. De aantrekkingskracht van goeie grond is groot. Ik heb gezaaid. En nu groeit dat daar allemaal. Tussen het riet, dat natuurlijk altijd en eeuwig weer terug komt, taaier dan wat dan ook! En nu kruip ik in mijn pyama tussen de stengels van dat riet en onderscheid de sterke halmen van de wintergerst die ertussen staan. Hier en daar groeien bloemen. Kruipend breek ik de dikke groene rietstengels af. Voorzichtig kijk ik waar ik mijn voeten en knieën zet, ik wil de andere planten niet beschadigen. Brandnetel staat er ook veel, heel jong nog, slap en lichtgroen van kleur. Ik trek ze er zo uit. Nu kan het nog. Minutenlang ga ik door. De zon stijgt onzichtbaar aan de kim en komt af en toe achter de wolken vandaan. Tijd bestaat niet meer. Alleen ik, in mijn pyjama, tussen de halmen en het ruisende riet. Steeds verder ga ik. Ik kijk niet achter me, wat ik gedaan heb is gedaan. Mijn wereld bestaat uit de paar vierkante meters voor me. Als een krekel in het veld, zo voel ik me. Er komt geen einde aan.
Ik vraag me net af hoever ik eigenlijk ben, wanneer ik iets bijzonders zie. Een brandnetel met een trosje rupsen er in. Subiet houd ik op. Grijzige geblokte rupsjes. Dat is de kleine vos! Ik dacht al, waar blijven ze! Ze zijn wat later dit jaar. Op het zelfde moment hoor ik een waarschuwende roep uit de bosjes. Het is een kort ratelend geluid. Komt dat uit het nest van de rietzanger? Ik heb het gezien, per ongeluk, toen ik net als nu, brandnetels aan het wieden was. Een heel klein nestje met piepkleine eitjes. Ik dacht dat het verlaten was. Is dat niet zo? Ik wil niet kijken. Laat ze maar. Ik kruip terug tussen de afgebroken stoppels riet, de wintergerst, de kattenstaart en de tuinradijs. Mijn pyjamabroek is nat van de dauw, mijn handen zijn alweer ruw van het werk.
De rupsen en de kleine vogel herinneren mij aan de afspraak. Tot halverwege mag ik. Halverwege begint de wildernis. Dat is voor de dieren. De dieren weten het. En afspraak is afspraak. Waar of niet.

.

Verhuizing van de houtmieren

Gepubliceerd op door alowieke2 reacties

Alles verandert en gaat toch door. Als de ene hand de andere maar wast.

.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst. Het duurt zes minuten.


Alles is rustig, de zon is al een tijdje op. Er is bijna geen wind en de lucht is strakblauw, boven de oude boerderij en de schuur, boven de grote linden, essen en esdoorns. Vroeg in de morgen sta ik naar de boerenzwaluwen te kijken op het erf, wanneer de boer er aan komt. Net als ik is hij al vroeg wakker. “Ik ben aan het opruimen voor de familiereünie. Die houtstapel van Dick moet ook een keer weg.” zegt hij. Het zijn een paar overgebleven oude balken met landbouwplastic erover. Vorig jaar was het nog een hele berg. We zaagden ze in stukken, voor de kachel. Er zaten een hoop spijkers in. Hoe verder we kwamen in de stapel hoe meer, leek het wel. In de onderste laag aangekomen wemelde het van de beestjes. “Laat de rest maar zitten” zei ik tegen Dick. “Dan kunnen die daar ook warm overwinteren. En ik heb ook wel genoeg van al die spijkers.” Nu is het dus tijd om de boel te ontmantelen. Laat ik het dan ook maar meteen doen. Ik haal het zeil eraf en de bovenste balken. Dan zie ik het. Ik was vergeten dat het mierennest zo groot was, dat eronder zat. Houtmolm, eieren, talloze mieren in de stress omdat hun dak eraf ligt. Dit kan ik niet zonder meer slopen. Ik kijk om me heen en roep de eerste beste man die voorbij loopt. Ik vraag of hij wil helpen. “Ach joh, die kun je er gewoon afgooien” zegt hij. “Het zijn houtmieren zie je wel? Ze knagen het hout aan pulp voor hun gangen.” Verbaasd kijk ik hem aan. “Ik wil niks kapot maken. Ik wil het nest in zijn geheel verplaatsen naar een rustige plek. Als we telkens twee balken tegelijk nemen moet het lukken” zeg ik. Zo gezegd zo gedaan. Maar onderweg vallen er toch een hoop tussenuit. Daar kan ik me op dat moment niet druk om maken. Even later, terwijl de man om de hoek verdwijnt, zie ik echter overal verdwaalde mieren lopen, al dan niet zeulend met een ei. Dat kan ik niet aanzien, zo’n mier die doelloos met een ei loopt te sjouwen. Ik veeg alle gevallen mieren op met stoffer en blik, en zet ze onderaan de houtstapel. Elke keer wanneer ik denk klaar te zijn, zie ik er weer een paar. Op het laatst is er nog eentje over, een mier die eenzaam met een ei over het grindpad loopt. Ik veeg hem dit keer niet op, zoals de anderen. Omdat ze de laatste is, heeft deze harde werkster de eer om met haar ei zelf het blik op te lopen. Ik leg het plat neer op haar spoor, ze kan er zo op Het werkt, de mier loopt gewoon door. Wanneer ik het blik bij de houtstapel neerleg, komt daar net een andere mier aan, klaar om het ei over te nemen, voor de lange tocht naar boven. De kleine werkster heeft nauwelijks gemerkt dat ze verdwaald was! Haar volk is vlakbij en alles gaat door. Tevreden kijk ik toe. Zo hoort het te zijn. Alles verandert, maar gaat toch door. Dat kan alleen zo. De ene hand wast de andere. Wordt wijs en kijk naar de mieren.

.


Waarschijnlijk was het de boommier, lasius bruneus, niet te verwarren met de glanzende houtmier, die zwarter is en een stuk groter. Hij zit ook in houtconstructies of houtstapels buitenshuis.



.

De bovenste foto is van mezelf, de onderste niet.

Nooit verwacht

Gepubliceerd op door alowieke2 reacties

Hoera! Ze zullen het nooit weer doen! Mede door  mijn optreden van deze week is een echte vuurwerkliefhebber aan het denken gezet. Hij heeft het plechtig beloofd: nooit meer, en wil het ook zijn zoons doorgeven. Dit had ik nooit verwacht. (Lees mijn laatste artikel).

Vuurwerk, we zijn er nog niet klaar mee

Gepubliceerd op door alowieke7 reacties

Hoe sommige groepen mannen hun onderlinge band versterken door dit ritueel. Onverwacht word ik wakker geknald op deze rustige natuurcamping. Als ik er heen ga proberen ze me over te halen toe te treden tot hun bondgenootschap. Wat moet ik hier verdorie mee?

.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

.

Voor me staat een vrouw. Na een lange nacht ontmoeten we elkaar op het pad, in de ochtend. Het gesprek gaat over wat er in het donker plaatsvond. Volkomen onaangekondigd. “Ik ben ook absoluut tegen vuurwerk, het probleem is dat de mannen het echt geweldig vinden. Opa, zoon en kleinzoon. Allemaal.” De vrouw heeft een wilde bruine krullenbos met al aardig wat grijs erin. Ze heeft me net gevraagd of ik goed heb geslapen. Het was een onrustige nacht. Ik heb maar een paar uur geslapen. Haar nacht was niet veel beter. Hoe dat kwam? Daar zit een lange geschiedenis aan vast.

Camping de Swetteblom is een prachtige camping waarin de natuur steeds belangrijker wordt. Rustzoekers vinden er hun toevlucht, mensen uit het dorp en daarbuiten. Langzaam wordt het plekje bekender maar nooit zal het overlopen van toeristen. Het ligt te afgelegen, en rondom is het omringd door een saai landschap van grootschalige strakgetrokken weilanden. Des te belangrijker is de stilte, de natuur die hier als een oase in het midden ligt van de groene woestijn. Gelukkig zijn vele campinggasten het daarmee eens. Toch is er een tweedeling. Er zijn rustzoekers en feestvierders. De meeste feestvierders zijn mensen die de camping al jarenlang kennen. Lang geleden werd het leven hier uitbundig en langdurig gevierd. Het drankgelag ging wekenlang door. Die tijd is definitief voorbij. Een paar groepen feestvierders zijn echter gebleven. De twee grootste groepen komen met pinksteren. Alles staat dan vol, op de veldjes onder de grote wilgen en de esdoorns staan tentjes, wagens en auto’s. De kampeerders zwerven over de steigers, zwemmen in het water. Overal lopen ze rond en het is best gezellig, al laten ze na afloop elk jaar weer een enorme berg flessen achter. In de avond spelen er muzikanten op banjo en gitaar. Dat is de ene groep op het eerste veldje. Op het andere veldje wordt alleen rustig gepraat. Dat dacht ik tenminste. Tot ik erachter kwam dat daar een ingeslapen traditie leefde. Onverwacht kwam ik er achter, midden in de nacht.

Ik sliep bijna toen er naast mij een bom ontplofte. Zo leek het. Ik schrok op uit mijn warme nest, herkende het als vuurwerk dat vlakbij moest zijn afgestoken. In een sprong stond ik op de planken vloer en stapte met resolute pas uit mijn kleine huis. Verdorie, hoe haalden ze het in hun hoofd?! In twintig passen was ik bij ze. “Waarom doen jullie dit notabene hier, op deze plek en op dit uur?” De laatste knal van een sterrenregen stierf weg. Een vrouw keek me geschrokken aan. “O, woon jij hier vlak naast, lag je te slapen, dat wisten we niet…” De vrouw leek oprecht bezorgd. Toch woon ik hier al vijf jaar, gek dat ze me nooit heeft gezien in al die tijd. Ze hadden op zijn minst wat beter om zich heen kunnen kijken voor ze de boel hier aanstoken. Er liepen ook nog een oudere man en een paar kinderen rond. Terwijl ik mijn verontwaardiging luchtte gingen twee jochies gewoon verder. De oudere man luisterde met een half oor naar mij, terwijl hij oplettend keek naar de jochies die het volgende vuurwerkblok op het grind legden. “Werd je wakker” vroeg hij terloops. “Ja, zei ik. “Ik was flink pissig. Jullie zouden toch ook…” Een nieuw vuurwerkbombardement onderbreekt me. De oudere man is mij op slag vergeten. Hij vindt dit prachtig en wil niks anders. Hier kan ik niet tegenop. Twee meisjes kijken niet naar de lichtkogel maar praten druk met elkaar. De oudere vrouw wijst naar boven.“Geniet er nog even van, “zegt de vrouw en dan kijken ook de meisjes omhoog. Kwaad loop ik weg. Achter mij hoor ik het jongste meisje zeggen: “Die laatste was mooi!” Iedereen moet het mooi vinden. Maar ik vind er niks aan. Ik ga terug naar bed, maar ben te opgewonden om te slapen. Het is al drie en een half uur later als ik weer in doezel. Maar precies op dat moment knalt er een tweede vuurwerksessie de lucht in. Een stukje verderop nu, in richting van de boerderij, waar de feestvierders hun honk hebben. Het geluid draagt ver op de wijde lege vlakte. Opnieuw sta ik op.

Het is een groep jongeren en ze zitten alweer bij het vuur. De oudere man van straks zit erbij. Ze luisteren naar me als ik naast ze sta, dat is al heel wat. Ik zeg hoe dit voor me is. Dat ze moeten weten dat hier nog meer mensen zijn, die ze niet allemaal zien en kennen. Die nu wakker schrikken in hun bed, maar die niet willen zeuren. Ja, knikken ze schuldbewust. Maar ik voel hoe sterk hun verlangen is. Dit explosieve gebeuren, het grote feest, de bekroning op een weekend samen. De vrouw met de krullen zegt het mij ook, wanneer ik haar de volgende ochtend spreek: “Je krijgt het nooit weg. Het is goed dat je er wat van zegt, maar denk niet dat ze ermee ophouden. Opa, zonen en kleinzonen leven er dagenlang naartoe en koesteren hun vuurwerkblokken alsof het schatten zijn.” Ik weet niet hoe ik daarmee om moet gaan. Ze zullen alle wetten doorbreken om door te gaan. In vriendschap of te zwaard. Ze vroegen me mee te gaan, de laatste keer, beloofden ze. Ja, dat zei die man straks ook al. “Ter verbroedering” zei een van de jongens met een brede grijns. “Ik ben niet echt in feeststemming”, zei ik en ik voelde me droevig en eenzaam. Maar ging toch mee, alsof ik zeventien was, toen ik me toch telkens liet verleiden wanneer ik dat eigenlijk niet wilde. Wil jij het aansteken?” vroeg een jongen alsnog. Zijn toon was hartelijk maar met zachte dwang. Doe nou alsjeblieft gezellig mee- leek hij te zeggen. “Nee” zei ik “Ik zie al die afgerukte handen voor me. Dat doe ik niet.” Een jonge vrouw achter me lachte zachtjes. Herkende ze iets in wat ik zeg?

Het blok wordt aangestoken. Twee lichtkogels gaan met een knal de zwarte hemel in. Boven de horizon staat een prachtige oranje maan, in een halve schijf. Hij komt niet op, hij gaat onder. Drie uur in de nacht en de maan gaat onder. Ze zien het niet. De mannen kijken naar de lichtkogels. Na twee knallen houdt het plotseling op. Het indrukwekkende blok blijft zwijgen in het midden van het grindpad. Een van de mannen schopt hem teleurgesteld de berm in. “Nat geworden. Waardeloos spul. Je hebt het zeker behekst.” Er volgt een kort grijns in mijn richting. Ik grinnik en leg kort mijn hand op zijn arm. “Sorry hoor”. De vrouw die zojuist nog zachtjes lachte komt naar me toe en omhelst me. “Nu maar lekker slapen” zegt ze. En dat doe ik. Een vrouw die je omhelst, dat helpt altijd. Maar opgelost is het daarmee nog lang niet.

Vuurwerk mag niet meer en dat is niet voor niets. Maar nog steeds is het een kleine groep fanatiekelingen, meestal mannen, die het asociale ritueel vurig aan elkaar doorgeven. Vrouwen en mannen die er niks mee hebben doen gelaten mee, wat moet je anders. En al zegt de boer dat dit een stiltecamping is, voor hen is het een heilige traditie. Vuurwerk lijkt de band van sommige groepen mannen onder elkaar te versterken. Ze zullen doorgaan, bondgenoten werven, hun zwaarden poetsen als er weerstand is. Steeds weer ergens anders opduiken. We zijn hier nog niet klaar mee.

.

Aarde, mijn missie

Gepubliceerd op door alowieke1 reactie

Wie ik ben en wat ik doe

Regenboog boven de Swetteblom, waar ik woon en werk.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Mijn missie is blijven waar ik ben, en daar wat moois van maken. Alles wat ik kan en ben past daarin. Als je het precies wilt weten wat dat is, dan zul je daar nooit een compleet antwoord op krijgen. Het is niet in een vakje te passen. Het is een verhaal dat zich ontvouwt. Een Verhalenpad in een Verhalenland.

Ik houd van ruig en van bouwen. Maar zorg ook voor het kleine en luister met belangstelling naar mensen en dieren. Alles maakt deel uit van een verhaal en hoe diverser het is, hoe liever. Elk moment is anders, ik laat het gaan en kijk wat ik kan toevoegen of versterken. Aanpassen, dat is de ene kant van het verhaal. Maar tegelijkertijd is een werkplan mogelijk, een constructie bouwen, wanneer dat nodig is. Zo kwam er een klein en fijn huis tot stand, helemaal van mezelf. Het is klein omdat ik dan minder onderhoud heb en dus veel aandacht aan mijn omgeving kan besteden. Ik woon er nu negen jaar in, met veel plezier. Het is niet bedoeld om te reizen, al leek dat in het begin wel zo. Daar kwam ik al snel van terug. Want wortels maken is mijn bestemming. Toch woon ik nu op een tijdelijke plek, want deze hoek van het land heeft geen woonbestemming. Ik zou best ergens anders kunnen staan maar ik wil hier zijn. Dichtbij het land, dichtbij de vogels en insecten waar ik voor zorg. Daarom hoop ik dat dit tijdelijk bestaan nog lang mag duren.
Omdat ik heel klein woon en mijn huis heb aangepast aan de omgeving, valt het niet op. Maar er kan nooit iemand bij komen wonen. Zo’n band als ik heb met dit stuk land heeft dus ook niemand anders. De anderen wonen een stukje verderop tussen de wilgen en esdoorns. Ze zitten daar met zijn allen op een kluitje, het ene erf grenzend aan het ander. Vaak is iedereen druk met eigen dingen. Maar altijd opent zich weer nieuwe ruimte voor een gezamenlijk moment of actie. Eens per week gaat mijn blik naar buiten, ga ik ergens heen waar geestverwanten zijn of een plek waar ik iets mee heb of die ik wil onderzoeken.
Ik zet me in voor de vruchtbaarheid en de toekomst van het geheel, en niet voor mijn eigen eer en glorie. Ik had architect, regisseur of een bekende tekenaar kunnen worden. Een restaurateur of bouwer van unieke tiny houses of natuurspeelplaatsen. Ik kan op het podium staan en verhalen vertellen en liedjes zingen of naam maken als kunstenaar en activist. Maar het gaat niet om mij en niet om grootse of dappere prestaties. Uiteindelijk ben ik niet meer dan een tak in de wind. De tak zit aan de boom samen met andere takken. Met elkaar bewegen we, en maken we de boom tot wat hij is. De levensboom weer gezond te maken. Dat wil ik. Samen met anderen. Ieder zijn deel.
Het belangrijkste zijn de wortels, de gronding. Als je die niet hebt, dan weet je niet wat belangrijk is. Dan doe je maar wat. Door te zijn waar ik ben train ik mijn vermogen om dat te zien en te weten. Daarin heb ik een hele weg afgelegd, want als twintiger doolde ik eenzaam rond. Het laten groeien van wortels maakt dat je je steeds minder eenzaam voelt. De groene wereld leeft met je mee en blijft verrassen. Gaandeweg zie je de verhalen groeien en geef je licht aan het kleine en kwetsbare begin. Tegelijkertijd leeft de bewondering voor wat oud en kronkelig is. Helaas is dat hier maar weinig. Als ik zulke oude dingen tegenkom ben ik dan ook diep onder de indruk. Ik hoop dat de plek waar ik aan werk ook oud en kronkelig wordt.
Hier op klei van de Swetteblom in Bears in Friesland groeit iets wat duurzaam is voor mij. Ik heb het ook meer op de klei dan in de zandgrond van Brabant. Waarom dat is kan ik niet uitleggen. Ik denk dat het bij me hoort. Het was 2019 toen de eerste bomen hier een plek vonden. Mijn spade, mijn voet, deze bomen, ze horen bij elkaar. Je raakt steeds meer verbonden met zo’n plek, hoe langer je in gesprek bent. De verhalen komen naar je toe en je deelt erin door je bestaan. Het groeit. De plek waar je bent is als de stam van een boom. Je kiest voor zo’n plek. Het kernhout zorgt voor stevigheid, dat staat als een huis. Tegelijkertijd maakt de levende huid contact met de omgeving, gaat via de wortels zoekend de bodem af en voedt de kruin. De kruin maakt voedsel uit licht en brengt dat naar de bodem in de herfst. In het gebladerte wemelt het van leven. Ik kijk ernaar en kan er geen genoeg van krijgen. Alles voedt elkaar, houdt elkaar op gang.
Welke talenten ik ook heb, het belangrijkste is de aarde waar ik te gast ben. Daarvoor zet ik me in. Hoe ouder ik word, hoe duidelijker de keuzes waar ik me sterk voor maak. Wat ooit vaag en zweverig was, krijgt nu voeten in aarde. Goddank. Laat het groeien.

.

Wat ik doe daar is tegenwoordig ook een opleiding voor in Wageningen. Beluister het item van Vroege Vogels.

https://www.bnnvara.nl/vroegevogels/artikelen/met-de-blik-van-natuurvolkeren-het-bos-in-veel-boeiendere-wereld