Hoe snijbiets’ rode nerven mij weerhouden om te zwerven

Gepubliceerd op door alowieke7 reacties

.

In augustus wil ik weg, een oerdrift om aan de zwerf te gaan. Elk jaar weer overkomt het me. Het is na het zomerse werk in de hitte, als de meeste vlinders verdwenen zijn, wanneer de bloemen niet meer zo uitbundig bloeien als voorheen en de grond hard en droog is en vol scheuren. Dan komt het verlangen verder te trekken. Ik heb het niet gedaan, tot nog toe lukt het me de neiging te weerstaan.

De hitte is voorbij, het dondert en zware donzige luchten vallen in flarden uiteen. Een dikke bui klettert over de velden, maar doet de diepe scheuren in de bodem niet verdwijnen. Spinnen maken er dankbaar gebruik van om aan de dikke droppels te ontkomen en kruipen vliegensvlug de donkere spleet in. Vlinders en vliegen verschuilen zich onder goten en bladeren en in de grote pruik van hopbladeren naast mijn huis. Dan is het weer voorbij. De lucht trekt open, de zon gaat onder. Langs de oranjerode einder komen wolken met bizarre vormen voorbij zeilen. Een stoet reuzeratten doemt hongerig op aan de horizon. Er is een donkergrijs beest dat een roze berg wil beklimmen. Ik stel me voor dat ik dat beest ben, en dat die berg helemaal voor mij alleen is met rotspartijen die steeds veranderen en daardoor altijd nieuw zijn. In mijn fantasie trek ik naar de meest fantastische plekken. Ik peins er over als ik kijk naar donzige wolken in de wind. De wolkenlucht als een steeds bewegend geheel, telkens weer fris en nieuw. Je kunt je erin mee laten drijven. Dit in tegenstelling tot de meest geijkte reisdoelen op aarde. Dat kost heel wat om er te komen. Een hoop gedoe vooral. Een half uurtje blader ik op druk bezochte websites naar verre landen en avontuurlijke vakanties. Ik word er niet opgetogen van. Bestemmingen, van hun vitale eigenheid beroofd en versleten als bejaarde publieke vrouwen. Ik sluit mijn laptop, zie af van het volgen van die mensenstroom in vliegtuig, trein of bus, en kijk naar buiten. Geweldig eigenlijk dat ik hier woon. De horizon met de wolken. Dat het stil is, dat het gras en de bomen hier nog steeds groen zijn en de dropplant, de chigorei en de goudsbloemen. Ik verbaas me over de schitterende snijbiet die met zijn vurige nerven elke dag zijn gebed ten hemel spreidt. Het bos dat ik plantte groeit hard. En tussendoor lees ik over de natuur op aarde, in vroeger tijden. Ik hoef niet naar India of te varen langs Kaap de goede hoop, ik lees erover. Ik verblijf in India, volg de zijderoute, laat me meenemen in het verhaal en beeld me in hoe het was ooit, lang geleden. Ik vaar langs kusten vol klapperbomen, stranden vol schelpen, beklim stille berghelllingen. We drinken uit glasheldere beken.

Dan leg ik het boek neer om water te halen bij de boerderij. Ik zie mensen komen en gaan. Het is geen stroom, het druppelt slechts. Een enkele gast vindt deze uitzonderlijke plek. Mijn vriend Dick komt terug, buurman Jeroen vertrekt naar een klooster in Limburg. Hij vertelt er over: “Het gebouw alleen al is een gebed zeggen ze.” Misschien ga ik daar ook wel heen, een paar dagen. Een bestemming van rust en schoonheid. Waar vrede is van binnenuit. Niet afgetrapt maar gevoed door vele bezoekers. Zo hoort het te zijn. En ik hoop dat mensen deze plek ook zo zien. Een plek om heel eenvoudig te genieten en waar je voor even kan delen in het leven van de bewoners. Deze plek waar de Swette stroomt, waar wilgen groeien en de snijbiet zijn vurig pleidooi houdt bij ondergaande zon. Een plek om te voeden en goed voor te zorgen. En ik hoop dat op dezelfde manier veel meer plekken hun kracht terug krijgen. Als een van vele bronnen is deze plek, vanwaaruit het leven wederkeert. Het komt door de energie die wij het geven. En dat ik en vele anderen mee kunnen helpen door hier en nu te zijn. Dat is mijn gebed.

.

Een vlechtwerk van bedrijvigheid

Gepubliceerd op door alowiekeEen reactie plaatsen

Hoe maak je dat, of is het iets wat moet ontstaan?

.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan. Door een speling van het lot is de luisterversie iets uitgebreider.

Naast mijn stenenmannetje ligt tot mijn verrassing een tweede hoopje. Verbaasd kijk ik naar de kleine grijze en roze stenen, net twee flinke handen vol. Ik weet van wie het is. Ik zag haar een week geleden., toen ze op een heel klein fietsje naast het pad in het gras donderde. Ze vertelde het me: De wandeling tot dit punt markeert haar vitaliteit, de hoop die ze koestert en opbouwt voor gezondheid en kracht. Maar toch had ik het niet goed begrepen. Ik dacht dat ze mee zou bouwen aan onze gezamenlijke stenenhoop, hier naast de rietkraag en het pad. Maar zij heeft een ander verhaal en maakt dus ook een ander hoopje. Logisch. Een tweede hoopje stenen naast de mijne.
Verderop in het land ligt de moestuin. Gisteren zag ik haar weer. We liepen samen op. Zo ver was ze nog nooit geweest. “Dat zijn pompoenen,” wees ik. Naast de pompoenen is de grond kaal en droog. De dikke vruchtbare kleilaag is afkomstig uit de sloot. Wormen of beestjes zitten er nog niet in, dus je kunt naar hartelust woelen spitten en wrikken . Wel zit het vol scheuren, waar soms een koperkleurig torretje of een spin uitkomt. Ik heb mijn onkruidsteker in de scheuren gezet en de kluiten uit elkaar gewrikt en omgewipt. Zo kunnen ze deze winter stukvriezen tot losse grond. Voor haar? Als ze op een dag zover komt zou dat prachtig zijn. Of komen er anderen? Dat weet ik nog niet. Ik weet niet wie zich aansluit. Vaak genoeg wordt er enthousiast geroepen, maar komt er geen vervolg. Maar nu ligt er een tweede hoopje stenen naast de mijne, dat schept hoop. Ieder kiest zijns weegs en je geeft elkaar de ruimte om in te voegen. Zo vormt zich heel organisch een project. Als er niemand komt word ik pompoenenkweker. Komt zoals het komt.
Vaak begint een project anders. Dan is er nog niks. Iemand heeft het licht gezien en die iemand wil bergen verzetten. In die bevlogenheid worden anderen meegetrokken. Er wordt een tijdlang veel gepraat en ideeën stapelen zich op als het torentje van Olleke Bolleke. De hoofden zijn er vol van. Er wordt een plek aangewezen en een begin gemaakt. Er komt geld op tafel of mest op het land. Maar als puntje bij paaltje komt, blijkt dat het de tijd niet is. De neuzen staan bij nader inzien alle kanten op. Het idee krijgt geen handen en voeten maar loopt leeg als een ballonnetje. Voor langdurig en steeds terugkerend werk heb je mensen nodig met ruimte en toewijding. En als ze aarzelend aan komen lopen is het de vraag hoe het zich vormt. Elk levenspad loopt anders en elk hoofd vormt zijn eigen verhaal. Je kunt de neuzen nooit een kant op krijgen, zeker niet voor lange duur. Je kunt hooguit samen op lopen.

Er is niet een grote hoop stenen, zoals mijn idee was. Nee, er zijn meerdere kleine, vlak naast elkaar. De akker ligt maar dertig passen verder, de wei in. Laat het pad het land in lopen en de akkertjes zich vermenigvuldigen. Een vlecht van bedrijvigheid in de rust van het vlakke land. Dat het wemelt van bezige handen. Ieder voor zich, en toch samen.

Wat ik wenste

Gepubliceerd op door alowieke3 reacties

Handen die helpen stapelen. Handen in de aarde. Handen van hier.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Vijf jaar geleden streek ik neer, op de Swetteblom in Friesland. Ik heb hard gewerkt en er is veel gegroeid. Mijn dagelijkse gang om water te halen verbindt me met mijn buurtje. Belangstellend vraag ik hoe het is en als buren druk of moe zijn zie ik ze wel maar zeg ik niks. Eenmaal per maand roep ik iedereen bij elkaar voor een theemiddag. Verder gaat iedereen zijn gang en ik woon erbuiten, met als enige zicht op de velden en het werk wat ik daar doe. Het geeft mij een betrokkenheid die verder niemand heeft. Bewoners niet, passanten niet, vaste kampeerders en korte kampeerders ook niet. Velen rijden met fiets of auto over het grindpad, alle aandacht is bij de onoverzichtelijke bocht en het vermijden van dikke stenen en kuilen. Eenmaal ter plekke, bij de boerderij en het kampeerveld, zijn de kinderen druk met vissen, zwemmen en trampolinespringen. De ouders lezen een boekje, en een heel enkele keer helpt er iemand met hooien. En ik ben hier, op dit ene plekje erbuiten en werk en kijk. Sommige auto’s parkeren even in de berm met bloemen. Daarom maakte ik een kunstige stapel stenen, langs de weg, zo kunnen ze er niet op. Soms leg ik een heel bijzonder mooie bovenop. Die verdwijnt. Hoe mooier hij is, hoe eerder hij weg is. Nu heb ik er een saai onaanzienlijk steentje neergelegd, dat bovendien plat en vierkant is. Die blijft wel liggen. Soms denk ik dat het daar begint, bij dat stapeltje stenen. Het groeien van de verbinding tussen daar en hier. Tussen mij en hen. Dat het niet minder wordt maar meer. Iets dat groeit omdat het daar is en omdat wij bestaan. Hardop heb ik het gewenst: laat dit stapeltje stenen groeien.

En nu ben ik aan het werk in de kleine moestuin. Het is baggergrond uit de sloot. De allerbeste grond die er is, de stengel van de zonnebloem is vuistdik geworden en de dikke rij snijbiet staat met grote glanzende bladeren te roepen om gegeten te worden. Ze hebben bijna geen water nodig, zelfs na zoveel weken droogte is de grond hier nog vochtig, op 10 cm diepte. De rode nerven lichten op in de ochtendzon en ik steek kleine rietstengels uit. De pompoenen zijn deels geoogst, bijna dertig stuks worden het in totaal, de eerste grote oogst in mijn leven. Maar op het grootste stuk van het akkertje groeit nog niks. Ik wied om het leeg te houden. Voor wie? Stevig duw ik mijn onkruidsteker de grond in. Ondanks mijn eelt ontstaat in de palm van mijn hand een oppervlakkige blaar. Geeft niet. Nog even doorwerken, voor het warm wordt.

Dan opeens wordt de stilte doorbroken door een luid gehijg en gepuf. Op een klein fietsje komt mijn buurvrouw Gonda zwabberend aangefietst. Gonda is lang ziek geweest en nog niet beter. Bij de wilg aangekomen dondert ze met fiets en al in de berm en blijft daar liggen om bij te komen. Als ik groet komt ze overeind. “Ik ben aan het oefenen” zegt ze “Ik moet weer sterk worden. Dat lukt wel met dit ding. Volgend mij is de band lek. Jerry vond hem aan de kant van de weg.” Ik zeg dat ik vorige maand net zo’n fietsje eindelijk aan de fietsenmaker heb gedoneerd. Kon hij er nog wat onderdelen afhalen. Het stond al een paar jaar te staan. En nu hebben we weer zo’n ding. Ze lacht: “Zo gaat dat. En ach, juist goed voor mij, extra weerstand om sterk te worden”. Stil zit ze bij te komen en kijkt in de verte. Daar is het, het Verhalenpad. Haar ogen glanzen. “Als ik weer lang genoeg kan lopen wil ik daarheen” wijst ze “deze week kom ik tot dat stapeltje stenen. Elke keer als ik daar ben, leg ik er een steen bij. Twee zijn het er nu. En wat heb je daar een prachtige moestuin. Dat zou ik ook zo graag willen! Is dat niet léven, met je handen in de grond?” Genietend zit ze in de berm. Sprakeloos kijk ik haar aan en omhels haar. Dat heb ik gewenst, zeg ik. “Handen die stenen stapelen en bezig zijn met aarde. Iemand van hier.” De zon komt achter een wolk vandaan.

.

PS: Niet iedereen is blij met stenenstapelaars. Dit staat op Wikipedia:

Onder invloed van sociale media en toenemende toerisme worden er op sommige plaatsen massaal steenmannetjes gebouwd. Natuurverenigingen en managers van nationale parken roepen op om te stoppen met het bouwen van steenmannetjes. Waar de steenmannetjes ter oriëntatie dienen kunnen nieuwe steenmannetjes desoriënteren. Daarenboven leven er dieren onder de stenen en beschermen de stenen de bodem tegen erosie.

Langzaam verandert alles

Gepubliceerd op door alowieke1 reactie

Jij bent daar, ik ben hier. Elke plek vraagt om eigen oplossingen, elke generatie zorgt op eigen wijze voor wat nodig is. Zo verandert alles, en is er altijd hoop.

Walnootboom die maar twee meter hoog wordt, goed in zo’n open vlakte.


Liever luisteren? KLik op de knop onderaan de tekst.

Vanuit de Swette stroomt het water de sloten in en bevochtigt het land. Vaak staat het water hoog, tot vlak onder de steiger. Dat moet ook, de grondwaterstand in het noorden van Friesland is tien centimeter lager dan eigenlijk zou moeten. Gelukkig hebben we het IJsselmeer, dat is nog vol genoeg. In 2018 was dat anders, toen begon onze grote regenton brak te worden, zo laag stond het water. De invloed van de zee gaat immers altijd door, en dat merken we steeds meer. Maar daar ga ik het nu even niet over hebben. Genietend kijk ik naar de volle sloot die langs de bult loopt. De sloot en de bult. Dat lange eind, waar nu zoveel bomen en struiken groeien. Door mij! Ik verwonder me over het Verhalenpad dat steeds weer dicht groeit van alle verhalen die over elkaar heen slingeren. En ik selecteer wat doorgaat en wat wordt geknot. Midden op de dag, als de zon hoog aan de hemel staat, hoor je water lopen, onder de gelderse roos een donkere poel in. Daar, in de schaduw komt de tuinslang uit in een kuil. ’s Nachts staat die kuil droog, overdag stroomt hij weer vol. Er huppelen kikkertjes naast, de grond rondom is zompig. Alles wat groeit uit die zompige grond is groot. Een bos wilgenroosjes torent als een roze boeket uit boven de wei. De rand van mijn bosje tekent zich duidelijk af. Het gras verderop in het weiland groeit nauwelijks, maar mijn bomen groeien door. Af en toe kom ik er om te snoeien en om het weer begaanbaar te maken. De rietzangers zijn weg. De eerste noten rijpen. De bessen die er groeien zijn sappig en smaakvol, de bloemen bloeien lang en vol. Er is volop zon en er is water uit de sloot . De drijvende pomp inclusief zonnepaneel werkt. Hier kan dat. Elders niet meer, daar wordt gewerkt aan andere oplossingen. Maar dit is het land waarin ik werk. De bomen zijn groen en vol. Dat is waarover ik schrijf. Over de mogelijkheden die er zijn, altijd weer en op elke plek anders. Eigenlijk is de menselijke geest net zoiets als de bodem. Als het teveel uitdroogt neemt het geen vocht meer op, dan loopt alles weg. Een mens kan ook teveel uitdrogen, dan is elke sprankeling verdwenen. Dan knijpen de lippen stijf op elkaar en hoopvolle woorden worden met wantrouwen bekeken. Het is allemaal even erg, niets kan nog goed zijn en de mensen hebben allemaal hun ogen dicht en straks vergaat de wereld. Dat geloof ik dus niet. Er is echt wel iets gaande. Mijn buurman, die vanuit zijn beroep veel mensen spreekt over het landschapsbeleid, zegt dat er een omslag bezig is. Het is de oudere generatie die stukje bij beetje het roer moet overgeven. De jongeren hebben een andere blik op de zaak, straks is het hun beurt. Het duurt een tijd voor de bomen die je plant een echt bos zijn. Dezelfde tijd kost het om veranderingen door te voeren. Als water vloeit het de diepe bodem in. Heel langzaam. De heilige traagheid der dingen zal nieuw leven brengen.

.

Op de voorgrond mijn eerste echte moestuin met rijtjes snijbiet en pompoenen, erachter zie je de kopse kant van het Verhalenpad met rechts het riet en de sloot.

Goed kijken wat er is, voor we iets veranderen

Gepubliceerd op door alowiekeEen reactie plaatsen

Biodiversiteit in onze weilanden en hoe we daarmee omgaan. De uitgestrekte vlaktes rondom. De Friese greide en de kruidenrijke wei van onze boer. Dagelijks ben ik aan het werk op het land van de Swetteblom, voor meer biodiversiteit en om waarnemingen te doen. Tegelijk denk ik na over hoe het beleid geregeld is, en steeds weer verandert. Maar werkt het ook?

Gefaseerd maaien geeft meer biodiversiteit.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Dit verhaal gaat over biodiversiteit in onze weilanden en hoe we daarmee omgaan. De uitgestrekte vlaktes rondom mijn Verhalenpad. De Friese greide. Dagelijks ben ik aan het werk op het land van de Swetteblom, voor biodiversiteit en om waarnemingen te doen.  Sinds november 2020 ben ik hier neergestreken, en heb intussen 800 bomen en struiken geplant. Nu is het tijd om vaker te gaan uittekenen en beschrijven wat we hier zien en ruiken, het liefst met een groepje. De eerste heeft zich al gemeld! Kennis van de natuur kun je opdoen in boeken en op internet. Maar om er echt iets aan te hebben is regelmatige thuisstudie belangrijk. Ik kijk niet alleen naar insecten, maar ook naar andere dingen, want uiteindelijk heeft alles met elkaar te maken. Zo zag ik tijdens een kleine rondgang niet alleen distelvlinders, dagpauwogen, kleine vosjes, kleine vuurvlinders, keizersvliegen, reuzelibellen en een icarusblauwtje, ook sprong er een enorme bolle kikker weg, met een azuurblauwe glans op zijn rug! Wauw! Wat was dat nou? Er gebeurt zoveel, zonder dat je het weet!

Omdat het nodig is denk ik ook na over zaken op macro niveau, zoals subsidies. De boer krijgt dit jaar subsidie voor weidevogels, dat betekent dat er pas half juni mag worden gemaaid. Dat was dit jaar voor het eerst. Anders maaide de boer gefaseerd, eerst het ene stuk, dan het andere. Nu gaat alles in een keer en ook nog aan het einde van de lente, wanneer de meest opgetogen groei eruit is. Dat is dus ook vlak voor de bloei van onder meer wikke, rolklaver en veldlathyrus, die hier heel veel groeien in het veld. De zoete geur van hooi komt van die kruidige bloemen. Maar nu ze vlak voor de bloei gemaaid zijn, zijn ze maar heel magertjes teruggekomen. En als dat volgend jaar weer gebeurt kan dat ronduit een ontmoedigingsbeleid worden voor dergelijke kruiden. Er zullen natuurlijk andere planten gaan domineren, er is nog steeds witte klaver en de akkerdistelvelden groeien met rasse schreden. Dat komt ook door de droogte. Distels hebben daar geen moeite mee, maar andere planten wel, dus komt er steeds meer ruimte voor ze. Natuurlijk is het een waardevolle plant, die distel. Maar er zijn weinig dieren die ze eten en dan nemen ze al gauw een heel weiland in beslag met zijn allen. En we willen graag biodiversiteit. Zonde dus, als die andere planten dan ook nog extra op hun kop krijgen door ze vlak voor de bloei kort en klein te maken. Nieuw beleid is niet altijd beter. We zouden daar beter naar moeten kijken. We willen dolgraag de boeren helpen met gezond te boeren. Als de boer er goed mee verdient is de keus snel gemaakt. Maar wat is reëel? Komen hier dan inderdaad meer weidevogels? De boer zelf heeft gewoon het geld nodig, zoals elke boer. Hij zegt al snel ja. Er zijn steeds meer stijgende kosten voor boeren. Het zijn beleidsmakers die goed moeten weten waar ze aan beginnen. Natuur in de Friese weiden houdt meer in dan alleen weidevogels. Er zijn ook bloemen, kruiden en insecten. Ik denk dat dit als geheel beter onderzocht moet worden. Moeten we alleen maar denken aan weidevogels, overal en altijd, zonder het geheel te zien en ten koste van andere zaken? 

Nu heb ik gehoord dat er volgend jaar veel meer soorten subsidie komen, een boer kan daardoor stapelsubsidies krijgen, voor greppels, vogels en meer, waardoor een stuk land veel opbrengt. Ik weet niet in detail welke thema’s dat zijn, maar ik hoop dat er goed naar wordt gekeken of sommige zaken niet tegenstrijdig zijn door de verplichting om bijvoorbeeld het hele gebied op één bepaald moment te maaien. Gefaseerd maaien en goed kijken waar en wanneer, dat is voor de plantenrijkdom veel beter weten we immers. Dat is ook wat de boer hier deed. Ook voor hemzelf was het ook minder belastend, af en toe een stukje houd je beter vol dan de hele boel tegelijk. En dan toch. Was dit niet goed? Ik ben geen beleidsmaker, geen boer, maar sta hier elke dag te werken en kijk.

Mijn stukje grond is maar klein, vergeleken bij die grote vlaktes. Maar toch moet je het niet onderschatten, qua natuurwaarde. Ik beheer hier 2000 m2 grond. Daar zitten nu steeds meer vlinders en vogels. Ik zou van de velden liever een vlinderparadijs maken dan te wachten op weidevogels, die toch evengoed wel eens langs komen wippen. Elke vogel wordt nu opeens met gejuich begroet, maar de boer zegt dat hij nog geen verschil ziet met andere jaren. Toen kwamen ze ook wel eens langs. Ze komen alleen nooit broeden, dat doen ze ergens anders. Moeten we dat nu uit alle macht willen? Elke plek heeft zijn eigen kwaliteiten. En ik doe mijn best als vrijwilliger, sober levend van mijn spaargeld hoop ik dit vol te kunnen houden tot mijn pensioen. En wanneer ik zie hoe het groeit geeft dat hoop, lust en levendigheid. Ik wil graag meer van dit! Maar alleen op vrijwilligers kan je het platteland niet onderhouden in onze wereld. Goed en gedegen onderzoek is en blijft daarom belangrijk. Laten beleidsmakers niet te snel geloven in een nieuwe regeling. De boeren worden al veel te veel heen en weer geknikkerd. Levert dit weidevogelbeleid echt meer op? Of wordt het met die toenemende droogtes vooral een veld vol distels? Hoe dan ook, we blijven ontdekken, of het nou leuk is of niet.

.

.

Voor altijd een ontdekkingsreiziger

Gepubliceerd op door alowieke2 reacties

Een reis langs avontuurlijke plekken en mensen die ons voorgingen, beroemd of vergeten. En de onbevangen blik om altijd te blijven ontdekken waar of wie we ook zijn.

Klein werk in acryl. In bezit van mijn zus

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Je kunt geworteld zijn en tegelijkertijd een ontdekkingsreiziger in je hebben. Het is een vonk die nooit uitdooft, nieuwsgierigheid die altijd weer wordt opgewekt, als een bron die steeds weer opleeft en nieuw water geeft. De ontdekkingsreis zelf kan stoer zijn en avontuurlijk. Als kind deed ik graag dingen als eerste. Ik was de eerste die in een hoge boom klom, die de smalle richel onder de brug helemaal durfde over te steken tot aan het eind. Zelfs jongens durfden dat niet. Ik liep koelbloedig door de brandnetels, zwom in ijskoud water en als iemand zei dat iets niet kon, dan deed ik het juist. De eerste zijn was leuk. Beter was het nog als het ook gevaarlijk was. Ik wilde bergen beklimmen en geheimen in de aarde ontdekken, metershoog en mijlen diep. Dat is niets nieuws. Het rauwe avontuur lokt. Maar eigenlijk vooral bij mannen. In de geschiedenis zijn weinig vrouwelijke ontdekkingsreizigers. Meestal waren ze ook niet in de omstandigheid. Vrouwen kregen geen financiering, of moesten thuisblijven bij de kinderen. Of misschien zijn ze ook wel praktischer. Misschien denken vrouwen eerder: wat heb je eraan om kou of honger te lijden op een verlaten oord. Maar toch, het verlangen om te ontdekken blijft, bij mannen en ook bij vrouwen. En dat het gevaarlijk is maakt het alleen maar aantrekkelijker voor sommige mensen. Ik snap dat heel goed. Als het een tijd heel rustig is gaat het jeuken. Maar het aardige is, ik kan die behoefte vervullen zonder weg te hoeven gaan.

Allereerst zijn er boeken. “Over de rand” van Joe Simpson. Het ijzingwekkende overlevingsverhaal van een bergbeklimmer. Of verhalen uit de scheepvaart. Kleine euvels, grote stormen. Vanuit mijn eigen hol beleef ik het allemaal. Expedities naar Noordpool of Zuidpool. “Waanzin aan het einde van de aarde” van Julian Sancton. Een zeilschip in 1898, dat vast komt te zitten in het pakijs bij Antarctica. Drie maanden duisternis. De leegte, de gekte, de kou. Het eentonige eten, de scheurbuik. De angst en de wanhoop en hoe je je daar dan toch aan kunt ontworstelen. Ondertussen fluit de winterkoning zijn riedel in de boom boven het boek. Even kijk ik op, om hem te groeten. Dan lees ik verder. Ze gingen ver, die mannen, fysiek en mentaal. Sommigen eindigden in het gekkenhuis. Er waren echte fanatiekelingen bij. Mannen die niet alleen het verlangen hadden ontdekkingen te doen en ver te gaan, maar ook per se de eerste wilden zijn. Dat waren de sterksten. Namen als Nansen, Cook, Peary. Ik lees over de wedstrijd tussen Scott en Amundsen. Wie zou het eerste op de noordpool staan? Ze namen ze de vlag mee van hun land en de roem van de overwinning lokte. Maar Scott verloor en de Noor Amundsen won. Dat was een slimme man die altijd om zich heen keek en leerde van anderen. Slim en ambitieus was hij en dat was in zijn voordeel. Maar het verlangen om altijd de eerste en de beste te willen zijn maakte hem bitter. Als je iedereen wilt aftroeven houd je weinig vrienden over. Uiteindelijk was er ook niks meer te ontdekken. Alles was al ontdekt. Wat moet je dan nog als stoere vent? Cook ging borduren. Hij was heel gelukkig, vertelde Amundsen die hem opzocht. En ook in borduren was hij goed, zoals hij in alles goed was. Amundsen, die de tijd op de zuidpool met hem deelde, vond het maar verdrietig, die geniale man in de weer te zien met naald en draad. Maar Cooks zijn ontdekkingstocht ging verder dan het gevaar, verder dan de onbestemde verten. Hij wist het in zichzelf te vinden, steeds weer nieuwe, onontgonnen gebieden. Het uittekenen van een plan om los te komen uit het pakijs van de zuidpool was voor hem net zo’n uitdaging als het uittekenen van een ingewikkeld borduurpatroon. Het maakte hem uiteindelijk niet uit.

Ontdekken kun je niet alleen door mee te leven met reizigers uit oude tijden. Je kunt ook ontdekken in het klein. Nieuwe vaardigheden opdoen, dingen zien die je altijd over het hoofd zag. Ook in de stad zijn verborgen plaatsen ze te vinden. Dat lege plein, achter het braakliggende veld met die plas in het midden. Of een zijpad in het bos, waar nooit een mens komt. Of misschien is daar een man of vrouw, die jij toevallig ontmoet en die daar thuishoort. Mensen die dingen weten, die velen zijn vergeten. Daarnaar luisteren is een herontdekking die veel kan losmaken.
We kunnen nu gewoon naar de Zuidpool, zonder gevaar. Megagrote cruiseschepen brengen je erheen, waar je verwarmd kan zwemmen terwijl het schip langs het metersdikke ijs vaart, dat steeds sneller wegsmelt. In zware lawines stort het blauwe ijs de zee in. Je drinkt je cocktail en kijkt ernaar. Dat is geen ontdekken meer, dat is meewerken aan de afbraak. Liever lees ik dus een boek. Een boek over oude tijden waarin zulke oorden alleen met levensgevaar werden verkend. Ik leer oude vaardigheden door me voor te stellen hoe hun handen de gereedschappen hanteerden. Ontdekken doe je net zo goed thuis. We kijken samen naar de horizon en struinen door het gras. Wie ziet de eerste boerenzwaluw, wie vindt het eerste kievietsei? Het blijft prachtig. Alles. En altijd is er iemand de eerste die het ziet.

Elke keer weer.

Hoe hoog of hoe laag
hoe klein of hoe groot
hoe licht of hoe zwaar
voor een kind is alles nieuw
dus blijf kind
met vlinders in je haar.

Het verloren werk van een vreemdeling

Gepubliceerd op door alowiekeEen reactie plaatsen

Een braakliggende kuil met nieuwe natuur. Maar ook een leeg plein ernaast, waar een stel onverlaten andermans werk vernielt. Van wie is het?

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Braakliggende, onbestemde plekken trekken mij aan als een magneet. Al een paar keer was ik er om te kijken. Het grote gat waar een gebouw inclusief kelder is gesloopt. Voorheen was het het winkelcentrum Snekertrekweg. Nu staat er een hek omheen, en in de enorme kuil staat water. Je kan er maar aan een kant langs, tussen het naastliggende bedrijf en Heras hekwerk is een brede doorgang, vanwaar je goed zicht hebt. Eerst was er alleen maar water waar stadsmeeuwen een toevlucht vonden. Het tweede jaar werd het droog gepompt en stonden er een week lang tentjes die hoorden bij een muziekfestival. Mensen kwamen en gingen. Het water kwam terug en toen kwamen ook de eerste rietstengels. Een stel meerkoeten vond de plek en maakte er enthousiast hun terrein van. Vol vuur joeg het mannetje alle andere vogels weg. Als je daar eenmaal staat en rondkijkt, kom je vanzelf op het terrein erachter uit. Een groot leeg plein is het, dat achter dat bedrijf ernaast verscholen ligt. Er staan geen auto’s. Maar in de uiterste hoek stond wel opeens een klein huisje in aanbouw. Een huisje op wielen. Twee bij vier was het, met een puntdak. Het was gemaakt van tweedehands materialen, houten platen, laminaat. Alles ongeschilderd. De eerste keer dat ik er kwam, stond de deur open. Ik zag een open kast waar papieren inlagen. Er lagen een paar blikjes op de vloer. Ramen waren er niet, de openingen waren bedekt met kunststof doek. Er lag een hoop rommel naast het huisje. De tweede keer dat ik er kwam, was de deur dicht en op slot. De rommel was opgeruimd.

Vandaag ben ik er weer. Ik zie het al van verre. Het houten bouwsel is weg. In plaats daarvan ligt er een hoop as en verkoold hout. Het is in de fik gestoken! Weet de eigenaar hiervan? Welke stelletje onverlaten moest dit zo nodig doen? Tegelijkertijd daagt het bittere besef: zo eindigt het vaak. Iets vreemds op een verlaten plek trekt vage lieden aan, meestal jongens. Die hangen daar wat rond, vervelen zich. Misschien waren ze er vaker geweest, hebben zij destijds die rommel gemaakt en blikjes achtergelaten. Misschien vonden ze nu de deur op slot en dachten ze: Als we er niet in kunnen steken we hem wel in de fik. Hoe dan ook, het lege plein krijgt een onheilspellende sfeer, nu de kleine houten wagen in as ligt. Alsof het oorlog is, met agressieve winnaars en verliezers. Uiteindelijk wordt niemand er gelukkiger van. De gebouwen van de stad staan op de achtergrond. Straks zal ik daar zijn. Het centrum waar alles gewoon doorgaat. Wat lijkt dat ineens ver weg. Ik struin tussen de puinhopen en zie overal half verbrande teksten liggen. Een velletje raap ik op. Het is een handgeschreven verhaal, in een fijn priegelig handschrift. Het moet een oudere man zijn, met zijn ouderwetse aan elkaar geschreven letters. Op het eerste velletje lees ik dat hij een mooie meid tegen kwam. Ik gooi het terug en raap een ander vel op. Een paar woorden trekken mijn aandacht en ik lees verder:

Ik heb gisteren niet meer geschreven, maar ik heb gisteren de hele dag tot middernacht doorgewerkt, want ik ben een vogellokwagentje aan het maken, of tenminste, dat was ik gisteren. Ik ben nu mijn grote lokwagen wat lichter aan het maken, door overtollig materiaal er uit te halen. Want dat ding was gewoon veel te zwaar. Dus ik hoop dat alle moeite die ik er nu in stop en het materiaal dat ik ervan af strip, dat dat verbetering brengt. (.)

Dan volgt er een stukje over Jens en Nicky. Kennelijk hadden ze verschillende belangen en dolf hij het onderspit. Hij zegt dat hij het van hun kant ook wel begrijpt. Er wordt niet uitgelegd waar het over gaat. Ik bekijk het vel papier nog eens goed. Het gelinieerde vel waar het opstaat is aan de randen zwart en gerafeld van het vuur. Kennelijk komt het uit een dagboek. Er liggen meer zulke half verbrande velletjes. De tekst zegt wel iets. Dit verloren werk was misschien ook zo’n vogellokwagentje. Had hij er geen plek voor? Was hij daar niet meer welkom en stond het wagentje daarom hier? Een rotplek is het. Het is niks gedaan, zo’n hoek achteraf, onaf en verlaten. Het spijt me voor hem. Als iemand de man kent, wil diegene dan dit bericht doorsturen. Dan is hij hier van harte welkom voor een bakkie troost, tussen de vogels van de Swetteblom, in mijn kleine huis

Eindig je werk in een geheime hut

Gepubliceerd op door alowiekeEen reactie plaatsen

Als je het vanaf een andere plek bekijkt dan is er zoveel mogelijk!

.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Er zijn dingen die nooit veranderen. Voor voedsel moet je werken. Kinderen willen spelen. Volwassen spelen niet meer. Hoewel, sommige grote mensen spelen nog wel. Een daarvan ben ik er een. Spelen komt na het werk. Het werk moet worden gedaan. Een veld vol pompoenen op de kale donkere klei. Verwoed verricht ik de saaie arbeid, het kaal houden van de opgeworpen vruchtbare grond uit de sloot. Ik heb ontdekt dat je hier geen slakken hebt. Zonde om zo’n kans voorbij te laten gaan. Ik ga door de knieën en steek de volgende harde rietstengel uit. Zulke mooie grond. Kijk nou toch eens, al die slingerende pompoenen. De kale grond wordt steeds meer bedekt door grote bladeren die bewegen in de wind. De oogst lijkt overvloedig te worden en dat stemt me tevreden. Voedsel verbouwen is een serieuze zaak. Maar vergeet het spel niet!

copyright Alowieke van Beusekom

Als je kinderen hebt gaat dat vanzelf. Als je alleen bent moet je er tijd voor nemen, na het werk. Waar ik echt warm van loop, is het bouwen van hutjes. Toen ik zes was bouwde ik een hutje voor beestjes, in het bos. Ik wist niet precies welke beestjes dat dan moesten zijn. Helemaal van gras was het. Het was maar een klein hutje, niet hoger dan mijn knieën en de
ingang was rond. Ik heb nog wel eens gekeken, maar er zat nooit iets in en er waren ook geen keutels.
Nu, 55 jaar later, maak ik niet alleen bulten en holletjes van gras, maar sleep ook met dikke takken en zware stammen. Takkenrillen en heggen maak ik. Daarin schuilt een hoop leven. Er zijn ook verborgen nestjes te vinden en minihutjes van mijn hand. Soms worden ze gebruikt. In een ervan vond ik een niet uitgekomen eende-ei. De rest was allang uitgebroed en zwom piepend in de sloot. Bij sommige verborgen hutjes hoor ik winterkoninkjes rondscharrelen. Sommige schuilplekken worden nooit gebruikt. Soms wordt het wat, soms niet. Maar je weet het nooit.

Vandaag maak ik een hut bij het Verhalenpad. Een wilg, een els en een gelderse roos staan aan de ene kant. Daarnaast, langs het open veld, groeien wilgenroosjes, als steile staken rechtop met kleine roze bloemetjes bovenin. Sommigen zijn nog hoger dan ik. Ik haal een paar weg, zodat er ruimte komt tussen de bosjes en en de wilgenrozen. Ik vlecht de harde dikke stengels dwars tussen degenen die verder groeien, voorlangs, achterlangs. Voor de ingang van het hutje staan heelblaadjes, de gele bloemen komen net in bloei. Ze wordt vergezeld door blauw glidkruid en wolfspoot. Daarachter ligt het uitgestrekte weiland. De gele heelblaadjes en het blauwe glidkruid zijn vergeten planten en wolfspoot komt ook niet zomaar overal op. En toch is het hier bij elkaar gekomen Dat raakt me. De harde klei is hier bedekt met het verteerde hout uit een kleine biomeiler. Het was puur hout met niks erin, zo hebben we het hier gestort. Deze planten zaten daar dus ook niet in, dat alles kwam op toen de omstandigheden van de bodem veranderden. Hoe kan dat? Ik kan er niet over uit. Een groot veld vol pompoenen maakt me opgetogen, maar die heb ik er zelf ingestopt. Dit is nog verbazingwekkender, het komt dichtbij een wonder, dat dit gebeurt op deze klei waar al zeshonderd jaar gehooid is en waar volgens mij nooit heelblaadjes hebben gegroeid. In elk geval moet dat al heel lang geleden zijn. Wat is er eigenlijk allemaal mogelijk? Zoveel lijkt verloren, maar hoeveel ligt er nog verborgen in de bodem die niemand kent, in het schemerland van mogelijkheden? Dit is voor mij een plek van hoop. En zo’n plek verdient een tempel. Een klein geheim waar bijna iedereen aan voorbij loopt. Ik trek stengels moeraszegge weg, zodat de heelblaadjes meer ruimte krijgen en gooi het in de hut. De laag wordt dikker en langzaam vormt zich een zacht bed. De takken van de katwilg laten zich makkelijk naar beneden buigen, voor een dicht dak. Als ik de els deze herfst snoei, dan komen er volgend jaar witte bloemen boven van de gelderse roos. Misschien komt er een haas met een kleintje. Of misschien niemand. Maar ik vraag me af, als ik niks zie in mijn hutje, is het dan ook leeg? Wie vertelt me wat er gebeurt zonder dat ik het weet? Misschien is de haas net weg, of wonen er elfen op mijn land en boom kabouters, die dit project graag willen steunen. Sommige mensen zeggen dat ze ze kunnen zien, maar ik niet. Dat maakt niet uit. Iets wat ik niet zie kan evengoed bestaan. De aarde is niet afhankelijk van mijn wereldbeeld. Er is wat er is. Met of zonder elfen en kabouters. Een ding weet ik zeker: Dit kleine tempeltje maakt me warm, hier naast de vergeten heelblaadjes, het glidkruid en de wolfspoot die deze vergeten groeiers bekrachtigt. En dan is er ook nog een veld vol pompoenen. Het barst van mogelijkheden. Ik duik in mijn hut en zie het.

.

Copyright Alowieke van Beusekom

Stil het water in

Gepubliceerd op door alowieke1 reactie

Als je doet alsof je er niet bent, dan gebeurt het pas. Gefladder om je hoofd en geknabbel aan je tenen.

.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Even langzaam als altijd stap ik het trapje af, de Swette in. Ik kan ook duiken, of me achterover laten vallen, maar dat doe ik niet. Ik houd het rustig. Het water is warm, dus ik hoef niet per se langzaam te wennen aan het grote temperatuursverschil, zoals in de winter. Zo warm is het, dat de bovenste laag van het water lauw aanvoelt. De vissen weten het ook. Als ik een tijdje op het trapje blijf staan happen ze zachtjes in mijn dijen, normaal gesproken. Dat doen ze nu niet, vandaag proeven ze mijn tenen, ver weg, in de koude onderstroom. Vooral mijn kleine teen is favoriet. Gelukkig is de Swette diep genoeg. Ik stap het trapje af en ga staan. Mijn voeten zakken in de zachte modderige bodem. Als ik hetzelfde in het midden doe, ga ik net precies kopje onder. Het is dus ongeveer 1.70 diep hier. Water uit het IJsselmeer stroomt hier landinwaarts op zulke hete, droge dagen. Wat zijn we blij met de Swette. Ook in het dorp weet groot en klein de waterloop te vinden. Maar nu is er nog niemand, het is vroeg, slechts een enkele fietser gaat aan de overkant voorbij over het jaagpad. Zo vroeg in de ochtend is het nog lekker, en er staat een stevig briesje waardoor de warmte hier niet zo heel erg heet aanvoelt. De fietser verdwijnt om de bocht, bij het verlaat achter het wilgenbosje. Ik laat me drijven, mijn handen bewegend langs mijn lichaam als de vinnen van een vis. Er drijft iets vlak onder me, ik voel het. Het is een waterplant met harde lange slierten die in een punt samenkomen, alsof het uit groen glimmend karton is geknipt. Ik drapeer het rond mijn hoofd, als de haren van een waternimf. Zonder mijn hoofd te bewegen volg ik een visdief, die om mij heen boven het water scheert, op zoek naar vis. Mijn camouflage werkt. Hij trekt zich niks aan van mij. Met een snelle duik raakt hij vlak naast mij het water en schiet weer omhoog. Beet! In zijn bek heeft hij een kleine vis. Weg is hij weer. Iets verderop hippen twee vogeltjes op het water. Zo lijkt het. Als ik dichterbij kom zie ik dat ze van het ene plompeblad op het andere trippelen en fladderen. Ze hebben gele buikjes en hun staarten wippen op en neer. “Kwiek!” roept de ene. Het zijn gele kwikstaarten, die vliegjes vangen.

Langzaam laat ik me terugdrijven en klauter weer de steiger op. Hoog in de boom klinkt het luidruchtige gefladder van een houtduif. Hij heeft me gezien en zweeft na een paar vleugelslagen de akker in aan de overkant. Ik zie het allemaal. Veel mensen komen druk zwemmen in groepjes. Maar stil zijn is ook mooi. Alles laat zich zien zoals het is. Als je doet alsof je er niet bent, dan gebeurt het.

.

Dat ding van de buren

Gepubliceerd op door alowiekeEen reactie plaatsen

.

.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Op een dag wordt er een camper op mijn veldje gezet. Zo’n superhandig ding, blinkend wit, redelijk onderhoudsvrij, praktisch ingedeeld voor optimaal woongenot. Een van de bewoners is bezig hem te verkopen. Kijkers komen en gaan. En daar staat hij nu, dat witte polyester ding. Ik kijk ernaar met een scheve blik. Vooruit dan maar, denk ik dan. Er zijn ten slotte voordelen. Met die hete dagen zorgt hij wel voor een extra schaduwplek. Het longkruid erachter zal de extra schaduw ook waarderen. Bovendien, het ding zal vast wel eens verdwijnen. Met die gedachte laat ik het voor wat het is en ga verder met snoeien, wieden, vogels luisteren en verhalen schrijven.Zoveel campers staan hier niet. Het is hier niet druk met woon en werkverkeer. Er zijn campinggasten in de zomer, en in de winter blijven alleen een paar bewoners over. Er zijn er genoeg die de plek mijden vanwege de ellenlange onverharde weg vol kuilen. Het veld waar ik sta is nog rustiger dan de rest.. Dus eigenlijk bof ik wel. In al de vijf jaar dat ik hier sta is het de eerste keer dat er zo’n blinkend wit geval staat, in dit kleine paradijs. Door maandenlange arbeid is het hier steeds mooier geworden. Daar kijkt iedereen graag naar, ook mensen die hier alleen maar langslopen.

Ik loop op het pad naar de boerderij, de bewoonde wereld in. Hier staan de auto’s van bewoners en bezoekers, hier grenzen de erven dicht op elkaar en is gewoonlijk een tekort aan parkeerruimte. Terwijl ik het pad afloop kom ik eerst de eigenaar van de camper tegen. Hij kijkt me verontschuldigend aan. “Sorry, ik moest hem van de boer naast jou neerzetten. Ik zei nog, past dat wel bij de activiteiten van die plek, maar hij zei: Ik ben de baas.” Ik haal mijn schouders op. “Ja, dat is ook zo, hij is de baas. Bedankt voor het melden”. Ik loop weer verder. Daar staat een tweede man, naast een groene auto. Hij staat pal tegen het erf van Ben geparkeerd, die daar pas verblijft. Maar de wagen is niet van Ben, weet ik. Vindt hij dat wel leuk? “Van wie is die auto?” vraag ik dus maar eens. “Van mij”zegt de man, “Hij moet worden opgehaald en dit is een handige plek daarvoor.” Ik knik: “Dat snap ik “ en wil dan weglopen. Maar de man kijkt me met spleetogen aan. “Jij wil wel alles weten hè?” zegt hij. Ik haal weer mijn schouders op. “Soms wel ja. Dan kan ik het doorgeven als er iemand naar vraagt. Net zoals de vorderingen met verkoop van de camper op mijn veld. Daarover hoor ik ook graag.” Eigenlijk wil ik nu weer doorlopen, want het is tijd om tanden te poetsen en naar bed te gaan. Maar de man brandt los in een lange reeks klachten en moppers. “Hij is de baas zegtie, dat moet ik niet pikken, zo’n ding naast mijn huis en als iemand dat zomaar doet en niks overlegt.” Het lukt me maar net zijn woordenstroom te onderbreken.“De boer is toch ook gewoon de baas?”zeg ik “Hij doet gewoon wat hij nodig vindt, heeft het keidruk en heeft even geen zin in discussie. Dat snap ik best. Sowieso zie ik niks in oeverloze discussies. Mensen verschansen zich dan in hun standpunt. Wat een energieverspilling, ik heb wel wat anders te doen.” De man haalt even adem. “Misschien heb je wel gelijk. Maar ik kan er niet tegen. Ik wind me er altijd over op”. Dat is dan zijn zorg. Het is allang bedtijd. Ik weet me los te maken en loop door naar huis. De gespreksstof blijft nog een tijdje door mijn hoofd dwarrelen. Maar uiteindelijk zak ik gedachteloos in zoete sluimering weg. Na een lange nacht word ik fris als een roos weer wakker. De zon staat al wat hoger aan de hemel. Bij de camper staan twee mannen. Ik vang een paar woorden op en er klinkt gerinkel van sleutels. Morgen gaat het ding weg, hoor ik. Zo zie je maar, alles komt en gaat.

.