Langzaam verandert alles

Gepubliceerd op door alowieke1 reactie

Jij bent daar, ik ben hier. Elke plek vraagt om eigen oplossingen, elke generatie zorgt op eigen wijze voor wat nodig is. Zo verandert alles, en is er altijd hoop.

Walnootboom die maar twee meter hoog wordt, goed in zo’n open vlakte.


Liever luisteren? KLik op de knop onderaan de tekst.

Vanuit de Swette stroomt het water de sloten in en bevochtigt het land. Vaak staat het water hoog, tot vlak onder de steiger. Dat moet ook, de grondwaterstand in het noorden van Friesland is tien centimeter lager dan eigenlijk zou moeten. Gelukkig hebben we het IJsselmeer, dat is nog vol genoeg. In 2018 was dat anders, toen begon onze grote regenton brak te worden, zo laag stond het water. De invloed van de zee gaat immers altijd door, en dat merken we steeds meer. Maar daar ga ik het nu even niet over hebben. Genietend kijk ik naar de volle sloot die langs de bult loopt. De sloot en de bult. Dat lange eind, waar nu zoveel bomen en struiken groeien. Door mij! Ik verwonder me over het Verhalenpad dat steeds weer dicht groeit van alle verhalen die over elkaar heen slingeren. En ik selecteer wat doorgaat en wat wordt geknot. Midden op de dag, als de zon hoog aan de hemel staat, hoor je water lopen, onder de gelderse roos een donkere poel in. Daar, in de schaduw komt de tuinslang uit in een kuil. ’s Nachts staat die kuil droog, overdag stroomt hij weer vol. Er huppelen kikkertjes naast, de grond rondom is zompig. Alles wat groeit uit die zompige grond is groot. Een bos wilgenroosjes torent als een roze boeket uit boven de wei. De rand van mijn bosje tekent zich duidelijk af. Het gras verderop in het weiland groeit nauwelijks, maar mijn bomen groeien door. Af en toe kom ik er om te snoeien en om het weer begaanbaar te maken. De rietzangers zijn weg. De eerste noten rijpen. De bessen die er groeien zijn sappig en smaakvol, de bloemen bloeien lang en vol. Er is volop zon en er is water uit de sloot . De drijvende pomp inclusief zonnepaneel werkt. Hier kan dat. Elders niet meer, daar wordt gewerkt aan andere oplossingen. Maar dit is het land waarin ik werk. De bomen zijn groen en vol. Dat is waarover ik schrijf. Over de mogelijkheden die er zijn, altijd weer en op elke plek anders. Eigenlijk is de menselijke geest net zoiets als de bodem. Als het teveel uitdroogt neemt het geen vocht meer op, dan loopt alles weg. Een mens kan ook teveel uitdrogen, dan is elke sprankeling verdwenen. Dan knijpen de lippen stijf op elkaar en hoopvolle woorden worden met wantrouwen bekeken. Het is allemaal even erg, niets kan nog goed zijn en de mensen hebben allemaal hun ogen dicht en straks vergaat de wereld. Dat geloof ik dus niet. Er is echt wel iets gaande. Mijn buurman, die vanuit zijn beroep veel mensen spreekt over het landschapsbeleid, zegt dat er een omslag bezig is. Het is de oudere generatie die stukje bij beetje het roer moet overgeven. De jongeren hebben een andere blik op de zaak, straks is het hun beurt. Het duurt een tijd voor de bomen die je plant een echt bos zijn. Dezelfde tijd kost het om veranderingen door te voeren. Als water vloeit het de diepe bodem in. Heel langzaam. De heilige traagheid der dingen zal nieuw leven brengen.

.

Op de voorgrond mijn eerste echte moestuin met rijtjes snijbiet en pompoenen, erachter zie je de kopse kant van het Verhalenpad met rechts het riet en de sloot.

Goed kijken wat er is, voor we iets veranderen

Gepubliceerd op door alowiekeEen reactie plaatsen

Biodiversiteit in onze weilanden en hoe we daarmee omgaan. De uitgestrekte vlaktes rondom. De Friese greide en de kruidenrijke wei van onze boer. Dagelijks ben ik aan het werk op het land van de Swetteblom, voor meer biodiversiteit en om waarnemingen te doen. Tegelijk denk ik na over hoe het beleid geregeld is, en steeds weer verandert. Maar werkt het ook?

Gefaseerd maaien geeft meer biodiversiteit.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Dit verhaal gaat over biodiversiteit in onze weilanden en hoe we daarmee omgaan. De uitgestrekte vlaktes rondom mijn Verhalenpad. De Friese greide. Dagelijks ben ik aan het werk op het land van de Swetteblom, voor biodiversiteit en om waarnemingen te doen.  Sinds november 2020 ben ik hier neergestreken, en heb intussen 800 bomen en struiken geplant. Nu is het tijd om vaker te gaan uittekenen en beschrijven wat we hier zien en ruiken, het liefst met een groepje. De eerste heeft zich al gemeld! Kennis van de natuur kun je opdoen in boeken en op internet. Maar om er echt iets aan te hebben is regelmatige thuisstudie belangrijk. Ik kijk niet alleen naar insecten, maar ook naar andere dingen, want uiteindelijk heeft alles met elkaar te maken. Zo zag ik tijdens een kleine rondgang niet alleen distelvlinders, dagpauwogen, kleine vosjes, kleine vuurvlinders, keizersvliegen, reuzelibellen en een icarusblauwtje, ook sprong er een enorme bolle kikker weg, met een azuurblauwe glans op zijn rug! Wauw! Wat was dat nou? Er gebeurt zoveel, zonder dat je het weet!

Omdat het nodig is denk ik ook na over zaken op macro niveau, zoals subsidies. De boer krijgt dit jaar subsidie voor weidevogels, dat betekent dat er pas half juni mag worden gemaaid. Dat was dit jaar voor het eerst. Anders maaide de boer gefaseerd, eerst het ene stuk, dan het andere. Nu gaat alles in een keer en ook nog aan het einde van de lente, wanneer de meest opgetogen groei eruit is. Dat is dus ook vlak voor de bloei van onder meer wikke, rolklaver en veldlathyrus, die hier heel veel groeien in het veld. De zoete geur van hooi komt van die kruidige bloemen. Maar nu ze vlak voor de bloei gemaaid zijn, zijn ze maar heel magertjes teruggekomen. En als dat volgend jaar weer gebeurt kan dat ronduit een ontmoedigingsbeleid worden voor dergelijke kruiden. Er zullen natuurlijk andere planten gaan domineren, er is nog steeds witte klaver en de akkerdistelvelden groeien met rasse schreden. Dat komt ook door de droogte. Distels hebben daar geen moeite mee, maar andere planten wel, dus komt er steeds meer ruimte voor ze. Natuurlijk is het een waardevolle plant, die distel. Maar er zijn weinig dieren die ze eten en dan nemen ze al gauw een heel weiland in beslag met zijn allen. En we willen graag biodiversiteit. Zonde dus, als die andere planten dan ook nog extra op hun kop krijgen door ze vlak voor de bloei kort en klein te maken. Nieuw beleid is niet altijd beter. We zouden daar beter naar moeten kijken. We willen dolgraag de boeren helpen met gezond te boeren. Als de boer er goed mee verdient is de keus snel gemaakt. Maar wat is reëel? Komen hier dan inderdaad meer weidevogels? De boer zelf heeft gewoon het geld nodig, zoals elke boer. Hij zegt al snel ja. Er zijn steeds meer stijgende kosten voor boeren. Het zijn beleidsmakers die goed moeten weten waar ze aan beginnen. Natuur in de Friese weiden houdt meer in dan alleen weidevogels. Er zijn ook bloemen, kruiden en insecten. Ik denk dat dit als geheel beter onderzocht moet worden. Moeten we alleen maar denken aan weidevogels, overal en altijd, zonder het geheel te zien en ten koste van andere zaken? 

Nu heb ik gehoord dat er volgend jaar veel meer soorten subsidie komen, een boer kan daardoor stapelsubsidies krijgen, voor greppels, vogels en meer, waardoor een stuk land veel opbrengt. Ik weet niet in detail welke thema’s dat zijn, maar ik hoop dat er goed naar wordt gekeken of sommige zaken niet tegenstrijdig zijn door de verplichting om bijvoorbeeld het hele gebied op één bepaald moment te maaien. Gefaseerd maaien en goed kijken waar en wanneer, dat is voor de plantenrijkdom veel beter weten we immers. Dat is ook wat de boer hier deed. Ook voor hemzelf was het ook minder belastend, af en toe een stukje houd je beter vol dan de hele boel tegelijk. En dan toch. Was dit niet goed? Ik ben geen beleidsmaker, geen boer, maar sta hier elke dag te werken en kijk.

Mijn stukje grond is maar klein, vergeleken bij die grote vlaktes. Maar toch moet je het niet onderschatten, qua natuurwaarde. Ik beheer hier 2000 m2 grond. Daar zitten nu steeds meer vlinders en vogels. Ik zou van de velden liever een vlinderparadijs maken dan te wachten op weidevogels, die toch evengoed wel eens langs komen wippen. Elke vogel wordt nu opeens met gejuich begroet, maar de boer zegt dat hij nog geen verschil ziet met andere jaren. Toen kwamen ze ook wel eens langs. Ze komen alleen nooit broeden, dat doen ze ergens anders. Moeten we dat nu uit alle macht willen? Elke plek heeft zijn eigen kwaliteiten. En ik doe mijn best als vrijwilliger, sober levend van mijn spaargeld hoop ik dit vol te kunnen houden tot mijn pensioen. En wanneer ik zie hoe het groeit geeft dat hoop, lust en levendigheid. Ik wil graag meer van dit! Maar alleen op vrijwilligers kan je het platteland niet onderhouden in onze wereld. Goed en gedegen onderzoek is en blijft daarom belangrijk. Laten beleidsmakers niet te snel geloven in een nieuwe regeling. De boeren worden al veel te veel heen en weer geknikkerd. Levert dit weidevogelbeleid echt meer op? Of wordt het met die toenemende droogtes vooral een veld vol distels? Hoe dan ook, we blijven ontdekken, of het nou leuk is of niet.

.

.

Voor altijd een ontdekkingsreiziger

Gepubliceerd op door alowieke2 reacties

Een reis langs avontuurlijke plekken en mensen die ons voorgingen, beroemd of vergeten. En de onbevangen blik om altijd te blijven ontdekken waar of wie we ook zijn.

Klein werk in acryl. In bezit van mijn zus

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Je kunt geworteld zijn en tegelijkertijd een ontdekkingsreiziger in je hebben. Het is een vonk die nooit uitdooft, nieuwsgierigheid die altijd weer wordt opgewekt, als een bron die steeds weer opleeft en nieuw water geeft. De ontdekkingsreis zelf kan stoer zijn en avontuurlijk. Als kind deed ik graag dingen als eerste. Ik was de eerste die in een hoge boom klom, die de smalle richel onder de brug helemaal durfde over te steken tot aan het eind. Zelfs jongens durfden dat niet. Ik liep koelbloedig door de brandnetels, zwom in ijskoud water en als iemand zei dat iets niet kon, dan deed ik het juist. De eerste zijn was leuk. Beter was het nog als het ook gevaarlijk was. Ik wilde bergen beklimmen en geheimen in de aarde ontdekken, metershoog en mijlen diep. Dat is niets nieuws. Het rauwe avontuur lokt. Maar eigenlijk vooral bij mannen. In de geschiedenis zijn weinig vrouwelijke ontdekkingsreizigers. Meestal waren ze ook niet in de omstandigheid. Vrouwen kregen geen financiering, of moesten thuisblijven bij de kinderen. Of misschien zijn ze ook wel praktischer. Misschien denken vrouwen eerder: wat heb je eraan om kou of honger te lijden op een verlaten oord. Maar toch, het verlangen om te ontdekken blijft, bij mannen en ook bij vrouwen. En dat het gevaarlijk is maakt het alleen maar aantrekkelijker voor sommige mensen. Ik snap dat heel goed. Als het een tijd heel rustig is gaat het jeuken. Maar het aardige is, ik kan die behoefte vervullen zonder weg te hoeven gaan.

Allereerst zijn er boeken. “Over de rand” van Joe Simpson. Het ijzingwekkende overlevingsverhaal van een bergbeklimmer. Of verhalen uit de scheepvaart. Kleine euvels, grote stormen. Vanuit mijn eigen hol beleef ik het allemaal. Expedities naar Noordpool of Zuidpool. “Waanzin aan het einde van de aarde” van Julian Sancton. Een zeilschip in 1898, dat vast komt te zitten in het pakijs bij Antarctica. Drie maanden duisternis. De leegte, de gekte, de kou. Het eentonige eten, de scheurbuik. De angst en de wanhoop en hoe je je daar dan toch aan kunt ontworstelen. Ondertussen fluit de winterkoning zijn riedel in de boom boven het boek. Even kijk ik op, om hem te groeten. Dan lees ik verder. Ze gingen ver, die mannen, fysiek en mentaal. Sommigen eindigden in het gekkenhuis. Er waren echte fanatiekelingen bij. Mannen die niet alleen het verlangen hadden ontdekkingen te doen en ver te gaan, maar ook per se de eerste wilden zijn. Dat waren de sterksten. Namen als Nansen, Cook, Peary. Ik lees over de wedstrijd tussen Scott en Amundsen. Wie zou het eerste op de noordpool staan? Ze namen ze de vlag mee van hun land en de roem van de overwinning lokte. Maar Scott verloor en de Noor Amundsen won. Dat was een slimme man die altijd om zich heen keek en leerde van anderen. Slim en ambitieus was hij en dat was in zijn voordeel. Maar het verlangen om altijd de eerste en de beste te willen zijn maakte hem bitter. Als je iedereen wilt aftroeven houd je weinig vrienden over. Uiteindelijk was er ook niks meer te ontdekken. Alles was al ontdekt. Wat moet je dan nog als stoere vent? Cook ging borduren. Hij was heel gelukkig, vertelde Amundsen die hem opzocht. En ook in borduren was hij goed, zoals hij in alles goed was. Amundsen, die de tijd op de zuidpool met hem deelde, vond het maar verdrietig, die geniale man in de weer te zien met naald en draad. Maar Cooks zijn ontdekkingstocht ging verder dan het gevaar, verder dan de onbestemde verten. Hij wist het in zichzelf te vinden, steeds weer nieuwe, onontgonnen gebieden. Het uittekenen van een plan om los te komen uit het pakijs van de zuidpool was voor hem net zo’n uitdaging als het uittekenen van een ingewikkeld borduurpatroon. Het maakte hem uiteindelijk niet uit.

Ontdekken kun je niet alleen door mee te leven met reizigers uit oude tijden. Je kunt ook ontdekken in het klein. Nieuwe vaardigheden opdoen, dingen zien die je altijd over het hoofd zag. Ook in de stad zijn verborgen plaatsen ze te vinden. Dat lege plein, achter het braakliggende veld met die plas in het midden. Of een zijpad in het bos, waar nooit een mens komt. Of misschien is daar een man of vrouw, die jij toevallig ontmoet en die daar thuishoort. Mensen die dingen weten, die velen zijn vergeten. Daarnaar luisteren is een herontdekking die veel kan losmaken.
We kunnen nu gewoon naar de Zuidpool, zonder gevaar. Megagrote cruiseschepen brengen je erheen, waar je verwarmd kan zwemmen terwijl het schip langs het metersdikke ijs vaart, dat steeds sneller wegsmelt. In zware lawines stort het blauwe ijs de zee in. Je drinkt je cocktail en kijkt ernaar. Dat is geen ontdekken meer, dat is meewerken aan de afbraak. Liever lees ik dus een boek. Een boek over oude tijden waarin zulke oorden alleen met levensgevaar werden verkend. Ik leer oude vaardigheden door me voor te stellen hoe hun handen de gereedschappen hanteerden. Ontdekken doe je net zo goed thuis. We kijken samen naar de horizon en struinen door het gras. Wie ziet de eerste boerenzwaluw, wie vindt het eerste kievietsei? Het blijft prachtig. Alles. En altijd is er iemand de eerste die het ziet.

Elke keer weer.

Hoe hoog of hoe laag
hoe klein of hoe groot
hoe licht of hoe zwaar
voor een kind is alles nieuw
dus blijf kind
met vlinders in je haar.

Het verloren werk van een vreemdeling

Gepubliceerd op door alowiekeEen reactie plaatsen

Een braakliggende kuil met nieuwe natuur. Maar ook een leeg plein ernaast, waar een stel onverlaten andermans werk vernielt. Van wie is het?

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Braakliggende, onbestemde plekken trekken mij aan als een magneet. Al een paar keer was ik er om te kijken. Het grote gat waar een gebouw inclusief kelder is gesloopt. Voorheen was het het winkelcentrum Snekertrekweg. Nu staat er een hek omheen, en in de enorme kuil staat water. Je kan er maar aan een kant langs, tussen het naastliggende bedrijf en Heras hekwerk is een brede doorgang, vanwaar je goed zicht hebt. Eerst was er alleen maar water waar stadsmeeuwen een toevlucht vonden. Het tweede jaar werd het droog gepompt en stonden er een week lang tentjes die hoorden bij een muziekfestival. Mensen kwamen en gingen. Het water kwam terug en toen kwamen ook de eerste rietstengels. Een stel meerkoeten vond de plek en maakte er enthousiast hun terrein van. Vol vuur joeg het mannetje alle andere vogels weg. Als je daar eenmaal staat en rondkijkt, kom je vanzelf op het terrein erachter uit. Een groot leeg plein is het, dat achter dat bedrijf ernaast verscholen ligt. Er staan geen auto’s. Maar in de uiterste hoek stond wel opeens een klein huisje in aanbouw. Een huisje op wielen. Twee bij vier was het, met een puntdak. Het was gemaakt van tweedehands materialen, houten platen, laminaat. Alles ongeschilderd. De eerste keer dat ik er kwam, stond de deur open. Ik zag een open kast waar papieren inlagen. Er lagen een paar blikjes op de vloer. Ramen waren er niet, de openingen waren bedekt met kunststof doek. Er lag een hoop rommel naast het huisje. De tweede keer dat ik er kwam, was de deur dicht en op slot. De rommel was opgeruimd.

Vandaag ben ik er weer. Ik zie het al van verre. Het houten bouwsel is weg. In plaats daarvan ligt er een hoop as en verkoold hout. Het is in de fik gestoken! Weet de eigenaar hiervan? Welke stelletje onverlaten moest dit zo nodig doen? Tegelijkertijd daagt het bittere besef: zo eindigt het vaak. Iets vreemds op een verlaten plek trekt vage lieden aan, meestal jongens. Die hangen daar wat rond, vervelen zich. Misschien waren ze er vaker geweest, hebben zij destijds die rommel gemaakt en blikjes achtergelaten. Misschien vonden ze nu de deur op slot en dachten ze: Als we er niet in kunnen steken we hem wel in de fik. Hoe dan ook, het lege plein krijgt een onheilspellende sfeer, nu de kleine houten wagen in as ligt. Alsof het oorlog is, met agressieve winnaars en verliezers. Uiteindelijk wordt niemand er gelukkiger van. De gebouwen van de stad staan op de achtergrond. Straks zal ik daar zijn. Het centrum waar alles gewoon doorgaat. Wat lijkt dat ineens ver weg. Ik struin tussen de puinhopen en zie overal half verbrande teksten liggen. Een velletje raap ik op. Het is een handgeschreven verhaal, in een fijn priegelig handschrift. Het moet een oudere man zijn, met zijn ouderwetse aan elkaar geschreven letters. Op het eerste velletje lees ik dat hij een mooie meid tegen kwam. Ik gooi het terug en raap een ander vel op. Een paar woorden trekken mijn aandacht en ik lees verder:

Ik heb gisteren niet meer geschreven, maar ik heb gisteren de hele dag tot middernacht doorgewerkt, want ik ben een vogellokwagentje aan het maken, of tenminste, dat was ik gisteren. Ik ben nu mijn grote lokwagen wat lichter aan het maken, door overtollig materiaal er uit te halen. Want dat ding was gewoon veel te zwaar. Dus ik hoop dat alle moeite die ik er nu in stop en het materiaal dat ik ervan af strip, dat dat verbetering brengt. (.)

Dan volgt er een stukje over Jens en Nicky. Kennelijk hadden ze verschillende belangen en dolf hij het onderspit. Hij zegt dat hij het van hun kant ook wel begrijpt. Er wordt niet uitgelegd waar het over gaat. Ik bekijk het vel papier nog eens goed. Het gelinieerde vel waar het opstaat is aan de randen zwart en gerafeld van het vuur. Kennelijk komt het uit een dagboek. Er liggen meer zulke half verbrande velletjes. De tekst zegt wel iets. Dit verloren werk was misschien ook zo’n vogellokwagentje. Had hij er geen plek voor? Was hij daar niet meer welkom en stond het wagentje daarom hier? Een rotplek is het. Het is niks gedaan, zo’n hoek achteraf, onaf en verlaten. Het spijt me voor hem. Als iemand de man kent, wil diegene dan dit bericht doorsturen. Dan is hij hier van harte welkom voor een bakkie troost, tussen de vogels van de Swetteblom, in mijn kleine huis

Eindig je werk in een geheime hut

Gepubliceerd op door alowiekeEen reactie plaatsen

Als je het vanaf een andere plek bekijkt dan is er zoveel mogelijk!

.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Er zijn dingen die nooit veranderen. Voor voedsel moet je werken. Kinderen willen spelen. Volwassen spelen niet meer. Hoewel, sommige grote mensen spelen nog wel. Een daarvan ben ik er een. Spelen komt na het werk. Het werk moet worden gedaan. Een veld vol pompoenen op de kale donkere klei. Verwoed verricht ik de saaie arbeid, het kaal houden van de opgeworpen vruchtbare grond uit de sloot. Ik heb ontdekt dat je hier geen slakken hebt. Zonde om zo’n kans voorbij te laten gaan. Ik ga door de knieën en steek de volgende harde rietstengel uit. Zulke mooie grond. Kijk nou toch eens, al die slingerende pompoenen. De kale grond wordt steeds meer bedekt door grote bladeren die bewegen in de wind. De oogst lijkt overvloedig te worden en dat stemt me tevreden. Voedsel verbouwen is een serieuze zaak. Maar vergeet het spel niet!

copyright Alowieke van Beusekom

Als je kinderen hebt gaat dat vanzelf. Als je alleen bent moet je er tijd voor nemen, na het werk. Waar ik echt warm van loop, is het bouwen van hutjes. Toen ik zes was bouwde ik een hutje voor beestjes, in het bos. Ik wist niet precies welke beestjes dat dan moesten zijn. Helemaal van gras was het. Het was maar een klein hutje, niet hoger dan mijn knieën en de
ingang was rond. Ik heb nog wel eens gekeken, maar er zat nooit iets in en er waren ook geen keutels.
Nu, 55 jaar later, maak ik niet alleen bulten en holletjes van gras, maar sleep ook met dikke takken en zware stammen. Takkenrillen en heggen maak ik. Daarin schuilt een hoop leven. Er zijn ook verborgen nestjes te vinden en minihutjes van mijn hand. Soms worden ze gebruikt. In een ervan vond ik een niet uitgekomen eende-ei. De rest was allang uitgebroed en zwom piepend in de sloot. Bij sommige verborgen hutjes hoor ik winterkoninkjes rondscharrelen. Sommige schuilplekken worden nooit gebruikt. Soms wordt het wat, soms niet. Maar je weet het nooit.

Vandaag maak ik een hut bij het Verhalenpad. Een wilg, een els en een gelderse roos staan aan de ene kant. Daarnaast, langs het open veld, groeien wilgenroosjes, als steile staken rechtop met kleine roze bloemetjes bovenin. Sommigen zijn nog hoger dan ik. Ik haal een paar weg, zodat er ruimte komt tussen de bosjes en en de wilgenrozen. Ik vlecht de harde dikke stengels dwars tussen degenen die verder groeien, voorlangs, achterlangs. Voor de ingang van het hutje staan heelblaadjes, de gele bloemen komen net in bloei. Ze wordt vergezeld door blauw glidkruid en wolfspoot. Daarachter ligt het uitgestrekte weiland. De gele heelblaadjes en het blauwe glidkruid zijn vergeten planten en wolfspoot komt ook niet zomaar overal op. En toch is het hier bij elkaar gekomen Dat raakt me. De harde klei is hier bedekt met het verteerde hout uit een kleine biomeiler. Het was puur hout met niks erin, zo hebben we het hier gestort. Deze planten zaten daar dus ook niet in, dat alles kwam op toen de omstandigheden van de bodem veranderden. Hoe kan dat? Ik kan er niet over uit. Een groot veld vol pompoenen maakt me opgetogen, maar die heb ik er zelf ingestopt. Dit is nog verbazingwekkender, het komt dichtbij een wonder, dat dit gebeurt op deze klei waar al zeshonderd jaar gehooid is en waar volgens mij nooit heelblaadjes hebben gegroeid. In elk geval moet dat al heel lang geleden zijn. Wat is er eigenlijk allemaal mogelijk? Zoveel lijkt verloren, maar hoeveel ligt er nog verborgen in de bodem die niemand kent, in het schemerland van mogelijkheden? Dit is voor mij een plek van hoop. En zo’n plek verdient een tempel. Een klein geheim waar bijna iedereen aan voorbij loopt. Ik trek stengels moeraszegge weg, zodat de heelblaadjes meer ruimte krijgen en gooi het in de hut. De laag wordt dikker en langzaam vormt zich een zacht bed. De takken van de katwilg laten zich makkelijk naar beneden buigen, voor een dicht dak. Als ik de els deze herfst snoei, dan komen er volgend jaar witte bloemen boven van de gelderse roos. Misschien komt er een haas met een kleintje. Of misschien niemand. Maar ik vraag me af, als ik niks zie in mijn hutje, is het dan ook leeg? Wie vertelt me wat er gebeurt zonder dat ik het weet? Misschien is de haas net weg, of wonen er elfen op mijn land en boom kabouters, die dit project graag willen steunen. Sommige mensen zeggen dat ze ze kunnen zien, maar ik niet. Dat maakt niet uit. Iets wat ik niet zie kan evengoed bestaan. De aarde is niet afhankelijk van mijn wereldbeeld. Er is wat er is. Met of zonder elfen en kabouters. Een ding weet ik zeker: Dit kleine tempeltje maakt me warm, hier naast de vergeten heelblaadjes, het glidkruid en de wolfspoot die deze vergeten groeiers bekrachtigt. En dan is er ook nog een veld vol pompoenen. Het barst van mogelijkheden. Ik duik in mijn hut en zie het.

.

Copyright Alowieke van Beusekom

Stil het water in

Gepubliceerd op door alowieke1 reactie

Als je doet alsof je er niet bent, dan gebeurt het pas. Gefladder om je hoofd en geknabbel aan je tenen.

.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Even langzaam als altijd stap ik het trapje af, de Swette in. Ik kan ook duiken, of me achterover laten vallen, maar dat doe ik niet. Ik houd het rustig. Het water is warm, dus ik hoef niet per se langzaam te wennen aan het grote temperatuursverschil, zoals in de winter. Zo warm is het, dat de bovenste laag van het water lauw aanvoelt. De vissen weten het ook. Als ik een tijdje op het trapje blijf staan happen ze zachtjes in mijn dijen, normaal gesproken. Dat doen ze nu niet, vandaag proeven ze mijn tenen, ver weg, in de koude onderstroom. Vooral mijn kleine teen is favoriet. Gelukkig is de Swette diep genoeg. Ik stap het trapje af en ga staan. Mijn voeten zakken in de zachte modderige bodem. Als ik hetzelfde in het midden doe, ga ik net precies kopje onder. Het is dus ongeveer 1.70 diep hier. Water uit het IJsselmeer stroomt hier landinwaarts op zulke hete, droge dagen. Wat zijn we blij met de Swette. Ook in het dorp weet groot en klein de waterloop te vinden. Maar nu is er nog niemand, het is vroeg, slechts een enkele fietser gaat aan de overkant voorbij over het jaagpad. Zo vroeg in de ochtend is het nog lekker, en er staat een stevig briesje waardoor de warmte hier niet zo heel erg heet aanvoelt. De fietser verdwijnt om de bocht, bij het verlaat achter het wilgenbosje. Ik laat me drijven, mijn handen bewegend langs mijn lichaam als de vinnen van een vis. Er drijft iets vlak onder me, ik voel het. Het is een waterplant met harde lange slierten die in een punt samenkomen, alsof het uit groen glimmend karton is geknipt. Ik drapeer het rond mijn hoofd, als de haren van een waternimf. Zonder mijn hoofd te bewegen volg ik een visdief, die om mij heen boven het water scheert, op zoek naar vis. Mijn camouflage werkt. Hij trekt zich niks aan van mij. Met een snelle duik raakt hij vlak naast mij het water en schiet weer omhoog. Beet! In zijn bek heeft hij een kleine vis. Weg is hij weer. Iets verderop hippen twee vogeltjes op het water. Zo lijkt het. Als ik dichterbij kom zie ik dat ze van het ene plompeblad op het andere trippelen en fladderen. Ze hebben gele buikjes en hun staarten wippen op en neer. “Kwiek!” roept de ene. Het zijn gele kwikstaarten, die vliegjes vangen.

Langzaam laat ik me terugdrijven en klauter weer de steiger op. Hoog in de boom klinkt het luidruchtige gefladder van een houtduif. Hij heeft me gezien en zweeft na een paar vleugelslagen de akker in aan de overkant. Ik zie het allemaal. Veel mensen komen druk zwemmen in groepjes. Maar stil zijn is ook mooi. Alles laat zich zien zoals het is. Als je doet alsof je er niet bent, dan gebeurt het.

.

Dat ding van de buren

Gepubliceerd op door alowiekeEen reactie plaatsen

.

.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Op een dag wordt er een camper op mijn veldje gezet. Zo’n superhandig ding, blinkend wit, redelijk onderhoudsvrij, praktisch ingedeeld voor optimaal woongenot. Een van de bewoners is bezig hem te verkopen. Kijkers komen en gaan. En daar staat hij nu, dat witte polyester ding. Ik kijk ernaar met een scheve blik. Vooruit dan maar, denk ik dan. Er zijn ten slotte voordelen. Met die hete dagen zorgt hij wel voor een extra schaduwplek. Het longkruid erachter zal de extra schaduw ook waarderen. Bovendien, het ding zal vast wel eens verdwijnen. Met die gedachte laat ik het voor wat het is en ga verder met snoeien, wieden, vogels luisteren en verhalen schrijven.Zoveel campers staan hier niet. Het is hier niet druk met woon en werkverkeer. Er zijn campinggasten in de zomer, en in de winter blijven alleen een paar bewoners over. Er zijn er genoeg die de plek mijden vanwege de ellenlange onverharde weg vol kuilen. Het veld waar ik sta is nog rustiger dan de rest.. Dus eigenlijk bof ik wel. In al de vijf jaar dat ik hier sta is het de eerste keer dat er zo’n blinkend wit geval staat, in dit kleine paradijs. Door maandenlange arbeid is het hier steeds mooier geworden. Daar kijkt iedereen graag naar, ook mensen die hier alleen maar langslopen.

Ik loop op het pad naar de boerderij, de bewoonde wereld in. Hier staan de auto’s van bewoners en bezoekers, hier grenzen de erven dicht op elkaar en is gewoonlijk een tekort aan parkeerruimte. Terwijl ik het pad afloop kom ik eerst de eigenaar van de camper tegen. Hij kijkt me verontschuldigend aan. “Sorry, ik moest hem van de boer naast jou neerzetten. Ik zei nog, past dat wel bij de activiteiten van die plek, maar hij zei: Ik ben de baas.” Ik haal mijn schouders op. “Ja, dat is ook zo, hij is de baas. Bedankt voor het melden”. Ik loop weer verder. Daar staat een tweede man, naast een groene auto. Hij staat pal tegen het erf van Ben geparkeerd, die daar pas verblijft. Maar de wagen is niet van Ben, weet ik. Vindt hij dat wel leuk? “Van wie is die auto?” vraag ik dus maar eens. “Van mij”zegt de man, “Hij moet worden opgehaald en dit is een handige plek daarvoor.” Ik knik: “Dat snap ik “ en wil dan weglopen. Maar de man kijkt me met spleetogen aan. “Jij wil wel alles weten hè?” zegt hij. Ik haal weer mijn schouders op. “Soms wel ja. Dan kan ik het doorgeven als er iemand naar vraagt. Net zoals de vorderingen met verkoop van de camper op mijn veld. Daarover hoor ik ook graag.” Eigenlijk wil ik nu weer doorlopen, want het is tijd om tanden te poetsen en naar bed te gaan. Maar de man brandt los in een lange reeks klachten en moppers. “Hij is de baas zegtie, dat moet ik niet pikken, zo’n ding naast mijn huis en als iemand dat zomaar doet en niks overlegt.” Het lukt me maar net zijn woordenstroom te onderbreken.“De boer is toch ook gewoon de baas?”zeg ik “Hij doet gewoon wat hij nodig vindt, heeft het keidruk en heeft even geen zin in discussie. Dat snap ik best. Sowieso zie ik niks in oeverloze discussies. Mensen verschansen zich dan in hun standpunt. Wat een energieverspilling, ik heb wel wat anders te doen.” De man haalt even adem. “Misschien heb je wel gelijk. Maar ik kan er niet tegen. Ik wind me er altijd over op”. Dat is dan zijn zorg. Het is allang bedtijd. Ik weet me los te maken en loop door naar huis. De gespreksstof blijft nog een tijdje door mijn hoofd dwarrelen. Maar uiteindelijk zak ik gedachteloos in zoete sluimering weg. Na een lange nacht word ik fris als een roos weer wakker. De zon staat al wat hoger aan de hemel. Bij de camper staan twee mannen. Ik vang een paar woorden op en er klinkt gerinkel van sleutels. Morgen gaat het ding weg, hoor ik. Zo zie je maar, alles komt en gaat.

.

Een kraai op je hoofd

Gepubliceerd op door alowieke2 reacties

Reddend zwemmen in de Zwette.

.

.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

Nog nooit heb ik een jong dier grootgebracht. En kinderen ook niet. Hoe speciaal is het als er dan onverwachts een dier op je pad komt. Zal het blijven, of niet? En heb ik eigenlijk wel zin om mijn leven zozeer aan te passen? Op een dag kom ik onverwacht voor deze vraag te staan. Uiteindelijk lost het vraagstuk zich vanzelf op.

Het is aan het begin van de avond. Ik fiets over het Swettepaad van de boerderij terug naar huis. Vanuit de verte hoor ik geschreeuw van kraaien. Hoe dichterbij ik kom, hoe meer ik hoor dat er echt iets aan de hand is. Opgewonden klinkt het gekras over het water. Snel zet ik mijn fiets neer en loop naar de steiger. En daar, in het midden van het water ligt een kraai. De vogels vliegen weg als ze mij zien, een voor een. De jonge kraai ploetert door. Eerst eens zien of hij het zelf redt. Met een krachtige vlinderslag ploegt hij door het water naar de oever. Aan de kant is de lisdodde hoog opgeschoten, er is nergens een opening om de kant op te krabbelen. Ik zie hoe zijn kracht afneemt bij het zien van deze hopeloze toestand. Het zal ook niet lang duren of hij zakt met zijn kop steeds dieper in het water. Daar wacht ik niet op. Ik trek mijn kleren uit en spring er in. Het water is koud, maar niet ijskoud. Tussen de bladeren van de gele plomp door zwem ik naar hem toe. De stengels slingeren glibberig om mijn benen. Als ik bij hem kom, zet ik het dier op mijn hoofd, zodat ik mijn armen vrij heb om te zwemmen. Het is een jong dier, sterk genoeg om de wereld te verkennen maar nog niet volgroeid. Hij is nog wat kaal en donzig onder de vleugels. Wellicht is hij bij zijn eerste vliegpogingen te water geraakt. Onhandig balanceert het dier nu op dit ongewone plekje, een klein bewegend eilandje boven het water. Zijn scherpe klauwen grijpen zich vast in mijn haar terwijl hij druk met zijn vleugels klappert om zijn evenwicht te bewaren. Met een hand houd ik hem op zijn plek, met de andere arm zwem ik terug naar de steiger. Inmiddels zijn alle kraaien weggevlogen, behalve eentje, die uiteindelijk ook wegvliegt. Zijn moeder?

Ik zet de natte vogel op de steiger en loop weg. Misschien komt de moeder terug. Maar als ik vijf minuten later terugkom zit hij daar nog, in zijn eentje, rillend en met zijn vleugels gespreid. En het word al schemerig. De nacht zal koud zijn. Ik til hem op. Met de jonge kraai op mijn hoofd ga ik naar huis. Daar stop ik hem in een fleecedekentje, met een infraroodpaneel ernaast. Het dier rilt en het duurt lang voor hij is opgewarmd. Ik zit naast hem en kijk. Hij is volledig in zichzelf gekeerd. Ik stap de deur uit om een eindje te wandelen en na te denken. Wat moet ik hiermee? Is dit een kans om een jong dier groot te brengen, voor het eerst van mijn leven? Maar waar moet hij dan blijven? Kan ik hem dan overal mee naar toe nemen? De buschauffeur ziet me aankomen, met zo’n poepende vogel. Dan ga ik terug om op de bank naast de vogel een stukje te lezen. Af en toe kijk ik op. “Hoe is het?” vraag ik. Het dier draait zijn kop en kijkt me aan. Hij knippert vaak met zijn ogen. Een wit vlies dat telkens over zijn felle grijze kraaienogen trekt. Ik trek het dekentje een stuk van hem af, zodat de natte veren beter kunnen drogen bij de kachel. Op zijn borst heeft hij kleine witte veertjes tussen het donkergrijs. Alleen zijn vleugels, staart en kop zijn pikzwart. Dan gaat hij staan, stevig met beide poten op de rand van het geïmproviseerde nest. Wat gaat hij doen? O jee. Een flinke straal poep schiet over de rand. Netjes gedaan, je mag het nest niet bevuilen, zo is hij opgevoed. Maar het is wel mijn bank. Met een oud washandje, water en een beetje zeep maak ik het schoon. De kraai kijkt toe. Mijn huis is geen vogelhok. Dit wil ik niet. Ik zie het aan, voor een nacht.

Net als anders maak ik die avond mijn bed in de hangmat en slaap onmiddellijk in. Als ik de volgende ochtend wakker word weet ik het meteen. De kraai! Zonder nog even na te sluimeren spring ik eruit. Het is half zeven op de wekker. Het huis is nog donker, iets van het licht schemert onder de dichte luiken door. Het dier zit somber en stil naar me te kijken. Ik zet hem op mijn hand, Van schrik schijt hij op de fleecedeken maar toch klauwt hij zijn poten gelijk diep in mijn vel. Ik duw het wat opzij, zodat hij op de mouw van mijn trui zit. Dan open ik de achterdeurtjes. Verrast kijkt de jonge kraai om zich heen. Buiten is de wereld al helemaal begonnen. Het licht en het leven dat hij kent. Een huis is niks voor kraaien. Met vrouwen en doekjes die poep wegvegen. Daar zijn hij en ik het kennelijk over eens. Ik moet hem terugbrengen waar ik hem vond. Met het dier nog steeds op mijn hand loop ik naar de deur. De scherpe klauwen gaan door mijn trui heen. Au. Ik probeer hem op mijn schouder te zetten, waar tamme kraaien ten slotte horen te zitten. Maar deze is niet tam en hij wil niet. Meteen krabbelt hij boven op mijn hoofd, waar hij houvast heeft aan mijn stevig invlochten haar. Stel dat hij toch blijft. Dan heb ik een tamme kraai die alleen maar op mijn hoofd wil zitten. Dan word ik “Die vrouw met die kraai op haar hoofd”. Het was niet mijn bedoeling, maar als het moet mag hij. Het lijkt er echter op dat hij geen zin heeft in mijn moederschap. Hij is zijn kuikentijd ontgroeid en zijn moeder kent hij veel te goed. Ik voel hoe hij af en toe met zijn vleugels fladdert boven mijn hoofd. Logisch, ten slotte zat hij midden in zijn eerste vlieglessen, toen hij te water kwam. Ik loop naar de steiger, naar de plek waar het gebeurde. Dan loop ik terug, ga ik midden op het naastgelegen veldje staan. Op dat moment hoor ik een volwassen kraait krassen ergens hoog in de bomen. Het jonge dier houdt zich nog steeds stevig vast aan mijn haar. “Hop!” zeg ik, en maak een sprongetje. En zowaar, weg vliegt hij, de wilgenboom in. Daar zit hij nu, op een takje rond te kijken. Ik heb wat fruit neergelegd op de grond onder hem, maar hij taalt niet naar eten. Hij blijft daar maar zitten op zijn tak, aan de luwe zijde van een dikke wilg, alsof hij bij de bushalte staat te wachten. Het is zijn leven, en zijn familie. Ze zullen blij zijn als hij terug is. Toch een beetje opgelucht loop ik naar huis. Voor mij geen tamme kraai, geen dier om groot te brengen. Buiten hoor ik de kreet van een bonte specht. Hij komt vogelvoer halen voor zijn kleintjes. Heb ik toch kleintjes. Heel veel zelfs. Bomen, bloemen, vogels, vlinders. Ze groeien als kool, in mijn buurt. Ik ben niet de vrouw met de kraai op haar hoofd. Ik ben een natuurmoeder en herstel het levengevend land. Dat is mijn verhaal, daar gaat het over. Telkens weer.

.

Afspraak is afspraak

Gepubliceerd op door alowieke1 reactie

Tot halverwege mag ik. Dat was de afspraak, een afspraak die nergens op papier staat. Ik maakte hem met de dieren zelf. Halverwege de bult begint de wildernis waar ik zo min mogelijk kom. Ik creëerde die plek en nu is het voor hen. Nog in mijn pyjama kruip ik tussen het riet. Waar ben ik eigenlijk? Opeens krijg ik een waarschuwing.

.


Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

“Even buiten kijken” dacht ik, een poosje na het wakker worden. Om zeven uur is de wereld nog jong en fris. Daar houd ik van. Vanuit mijn kleine huis stap ik zo naar buiten.. En ik ben er zo, bij het Verhalenpad, de bult, waar ik naartoe wil. Net de deur uit duw ik een paar slierten hop terug, die al te opdringerig voor mijn neus hangen. Een hoge stap over de moerasandoorn heen brengt me op het graspaadje, dat in tegenstelling tot de wilde hop, zich redelijk netjes laat afzetten met een koord. Witte bloesems van de tuinradijs hangen er in hoge dikke bossen overheen. Dan ga ik schuin het veld over. Een merel pikt nog eenmaal in het gras en vliegt dan weg. Verder ga ik, over de watertunnel heen, langs de andere kant van de sloot. En daar is het dan. Het Verhalenpad, door mij tot stand gekomen, maar niet meer geheel toegankelijk. Tot halverwege mag ik. Dat is de afspraak. Een verbond tussen de plek en mij. Maar waarom zou je helemaal tot het eind gaan, zelfs als je aan het begin ervan staat, dan zie je al zoveel! Ik sta tussen de jonge bomen en het riet, waarvan hele stukken door mij zijn weggeknipt om kattestaart, boerenwormkruid en andere bloemen de ruimte te geven. Ik zie het zaad dat op komt in de vruchtbare grond van bloemen die ik nog niet ken. De bodem is bagger, afkomstig uit de sloot, die is uitgediept door ’t Wetterskip. Het ligt er sinds november. En nu is het juni. De aantrekkingskracht van goeie grond is groot. Ik heb gezaaid. En nu groeit dat daar allemaal. Tussen het riet, dat natuurlijk altijd en eeuwig weer terug komt, taaier dan wat dan ook! En nu kruip ik in mijn pyama tussen de stengels van dat riet en onderscheid de sterke halmen van de wintergerst die ertussen staan. Hier en daar groeien bloemen. Kruipend breek ik de dikke groene rietstengels af. Voorzichtig kijk ik waar ik mijn voeten en knieën zet, ik wil de andere planten niet beschadigen. Brandnetel staat er ook veel, heel jong nog, slap en lichtgroen van kleur. Ik trek ze er zo uit. Nu kan het nog. Minutenlang ga ik door. De zon stijgt onzichtbaar aan de kim en komt af en toe achter de wolken vandaan. Tijd bestaat niet meer. Alleen ik, in mijn pyjama, tussen de halmen en het ruisende riet. Steeds verder ga ik. Ik kijk niet achter me, wat ik gedaan heb is gedaan. Mijn wereld bestaat uit de paar vierkante meters voor me. Als een krekel in het veld, zo voel ik me. Er komt geen einde aan.
Ik vraag me net af hoever ik eigenlijk ben, wanneer ik iets bijzonders zie. Een brandnetel met een trosje rupsen er in. Subiet houd ik op. Grijzige geblokte rupsjes. Dat is de kleine vos! Ik dacht al, waar blijven ze! Ze zijn wat later dit jaar. Op het zelfde moment hoor ik een waarschuwende roep uit de bosjes. Het is een kort ratelend geluid. Komt dat uit het nest van de rietzanger? Ik heb het gezien, per ongeluk, toen ik net als nu, brandnetels aan het wieden was. Een heel klein nestje met piepkleine eitjes. Ik dacht dat het verlaten was. Is dat niet zo? Ik wil niet kijken. Laat ze maar. Ik kruip terug tussen de afgebroken stoppels riet, de wintergerst, de kattenstaart en de tuinradijs. Mijn pyjamabroek is nat van de dauw, mijn handen zijn alweer ruw van het werk.
De rupsen en de kleine vogel herinneren mij aan de afspraak. Tot halverwege mag ik. Halverwege begint de wildernis. Dat is voor de dieren. De dieren weten het. En afspraak is afspraak. Waar of niet.

.

Verhuizing van de houtmieren

Gepubliceerd op door alowieke2 reacties

Alles verandert en gaat toch door. Als de ene hand de andere maar wast.

.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst. Het duurt zes minuten.


Alles is rustig, de zon is al een tijdje op. Er is bijna geen wind en de lucht is strakblauw, boven de oude boerderij en de schuur, boven de grote linden, essen en esdoorns. Vroeg in de morgen sta ik naar de boerenzwaluwen te kijken op het erf, wanneer de boer er aan komt. Net als ik is hij al vroeg wakker. “Ik ben aan het opruimen voor de familiereünie. Die houtstapel van Dick moet ook een keer weg.” zegt hij. Het zijn een paar overgebleven oude balken met landbouwplastic erover. Vorig jaar was het nog een hele berg. We zaagden ze in stukken, voor de kachel. Er zaten een hoop spijkers in. Hoe verder we kwamen in de stapel hoe meer, leek het wel. In de onderste laag aangekomen wemelde het van de beestjes. “Laat de rest maar zitten” zei ik tegen Dick. “Dan kunnen die daar ook warm overwinteren. En ik heb ook wel genoeg van al die spijkers.” Nu is het dus tijd om de boel te ontmantelen. Laat ik het dan ook maar meteen doen. Ik haal het zeil eraf en de bovenste balken. Dan zie ik het. Ik was vergeten dat het mierennest zo groot was, dat eronder zat. Houtmolm, eieren, talloze mieren in de stress omdat hun dak eraf ligt. Dit kan ik niet zonder meer slopen. Ik kijk om me heen en roep de eerste beste man die voorbij loopt. Ik vraag of hij wil helpen. “Ach joh, die kun je er gewoon afgooien” zegt hij. “Het zijn houtmieren zie je wel? Ze knagen het hout aan pulp voor hun gangen.” Verbaasd kijk ik hem aan. “Ik wil niks kapot maken. Ik wil het nest in zijn geheel verplaatsen naar een rustige plek. Als we telkens twee balken tegelijk nemen moet het lukken” zeg ik. Zo gezegd zo gedaan. Maar onderweg vallen er toch een hoop tussenuit. Daar kan ik me op dat moment niet druk om maken. Even later, terwijl de man om de hoek verdwijnt, zie ik echter overal verdwaalde mieren lopen, al dan niet zeulend met een ei. Dat kan ik niet aanzien, zo’n mier die doelloos met een ei loopt te sjouwen. Ik veeg alle gevallen mieren op met stoffer en blik, en zet ze onderaan de houtstapel. Elke keer wanneer ik denk klaar te zijn, zie ik er weer een paar. Op het laatst is er nog eentje over, een mier die eenzaam met een ei over het grindpad loopt. Ik veeg hem dit keer niet op, zoals de anderen. Omdat ze de laatste is, heeft deze harde werkster de eer om met haar ei zelf het blik op te lopen. Ik leg het plat neer op haar spoor, ze kan er zo op Het werkt, de mier loopt gewoon door. Wanneer ik het blik bij de houtstapel neerleg, komt daar net een andere mier aan, klaar om het ei over te nemen, voor de lange tocht naar boven. De kleine werkster heeft nauwelijks gemerkt dat ze verdwaald was! Haar volk is vlakbij en alles gaat door. Tevreden kijk ik toe. Zo hoort het te zijn. Alles verandert, maar gaat toch door. Dat kan alleen zo. De ene hand wast de andere. Wordt wijs en kijk naar de mieren.

.


Waarschijnlijk was het de boommier, lasius bruneus, niet te verwarren met de glanzende houtmier, die zwarter is en een stuk groter. Hij zit ook in houtconstructies of houtstapels buitenshuis.



.

De bovenste foto is van mezelf, de onderste niet.