.

De foto is gemaakt in de zomer van 2024

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

We zitten in de kas. Buiten waait een gure wind, maar binnen is het warm. Wolken waaien snel voorbij en af en toe komt de zon even kijken.

“Heb je nooit dat je hier wel weer eens weg wilt?” vraagt de vrouw naast me. Ze wilde al heel lang eens met me praten. Ze is bezig met de voorbereidingen op een nieuw bestaan en een gesprek met mij is voor haar een opwekkende stimulans en inspiratiebron. “Soms word ik onrustig” beantwoord ik haar vraag. “Maar toch ga ik niet. Want met deze gepensioneerde boer heb ik vertrouwen opgebouwd. Hij vroeg me om te blijven. Iets wat je hebt opgebouwd, dat krijg je niet zomaar terug. En ik mag meer dan 2000 M2 grond beheren. Dat is niet zomaar wat. Dit land heeft me nodig. Biodiversiteit ontstaat niet door het te laten verwilderen. Dan krijg je alleen maar overwoekering van een paar dominante planten. Ik houd van wat mijn handen helpen groeien. Dus ik blijf hier. Voor de mensen en het land.”

Het zal nog wel eens gebeuren, dat er iemand langs komt die denkt dat ik een reiziger ben. En dat ik dan uitleg hoe belangrijk ik de relatie met je omgeving vind. Waarom ik dat hele reisidee al heel snel aan de kant heb gezet. Ja, ik was van plan om heel ver te gaan, ooit. Het was dit idee dat me destijds energie gaf om alles achter te laten. De voorbereidingen deelde ik jarenlang en de film van de bouw is duizenden keren bekeken. Ook de beelden met mijn Rijdende Verhalenhuis op de weg scoren goed. Beelden spreken meer dan woorden. Enthousiast geven mensen het aan elkaar door. Dus af en toe komt er iemand langs die iets soortgelijks van plan is: Alles achterlaten, de wereld in. En dan vertel ik dit: Dat ik heel blij ben dat mijn zelfgebouwde huis hier staat, waar ik een opdracht heb. “O je woont er nog steeds in?” Ja met veel plezier, zeg ik dan. Zo praten we. Het gaat over huizen die almaar worden bijgebouwd en daar niet tussen willen blijven. Te duur, te groot. Over mensen die al een hoop drukte maken als er een klein vliegje in huis is. En over waar je je poep laat. Een chemisch toilet is goor. Poep is mooi, dat moet je niet verpesten. We lachen om zonnebloemen planten in een drol, over de steeds ingewikkelder wordende wereld en het verlangen naar de pure eenvoud. Wat een bevrijding is dat. Je hebt maar zo weinig nodig. Het blijven boeiende gesprekken. Hoevelen zijn het, die hun leven al zo lang een nieuwe draai willen geven? Ze is zeker niet de enige. Het ook te doen is wat anders. Er is veel geduld voor nodig om je los te maken en klaar voor de sprong. En wat dan? Je komt er vanzelf wel achter. Of het reizend bestaan je bevalt of dat het een middel is om een nieuwe plek te vinden in je leven, een nieuwe opdracht. Misschien helpt zo’n gesprek daarbij.

Ik wil in relatie zijn. En niet alleen met mensen. De niet menselijke wereld heeft ons nodig, de wereld zonder stem. Planten, dieren, de zorg voor hen betekent veel voor me.

Hier sta ik, in de wind, tussen de Friese velden. Mensen komen en gaan. Maar ik kom steeds weer terug. Met klompen aan en vieze handen en zorg om wat er leeft.

.

Deze tekening maakte ik toen ik 26 was.

.