Het lege boekje in mijn binnenzak

.

Nu niet leeg meer.

.

Ik vind het vervelend als mensen tegen een dicht geblokte horizon aan moeten kijken. Zelfs al ken ik ze niet. Ik wens ruimte voor iedereen.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

.

Met mijn fietskar volgeladen rijd ik door de binnenstad van Leeuwarden. Iedereen kan zien wat ik eet. Fruit, groente, zonder zakje, vanuit de boodschappenmand heb ik alles zo in mijn bak gelegd. Havervlokken ook, in papier, en melk in een fles. Gelukkig regent het niet, het is èèn van die zeldzame dagen dat de lucht helemaal blauw is. Ik voel me vrolijk en opgeruimd. Temeer omdat ik net een belangrijke beslissing heb genomen. Ik leef sober en verzamel zo min mogelijk. Zo min mogelijk afval, maar ook minder nutteloze mooie dingen. Vanochtend heb ik een heleboel foto’s weggegooid op internet. En filmpjes. Het waren er veel te veel. In die diarree van beelden wordt het steeds lastiger te vinden wat ik zoek. Ik heb er genoeg van. Het benauwd me. Ik heb me ook voorgenomen minder op de laptop te zitten. Maar ik weet nog niet precies hoe ik het ga doen. Ik gedachten rijd ik langs de gracht.

Precies op dat moment kom ik langs een knutselwinkel. Door de deuropening zie ik rijen papier en pennen in alle soorten en kleuren. Daar moet ik zijn! Ik zet mijn fiets neer, duw het karretje tegen de gevel aan, zodat hij niet in de weg staat. Eenmaal binnen loop ik gelijk naar de kast met pennen. Ik koop vier zwarte fineliners, precies dezelfde als waar ik vroeger ook mee schreef. Ook tekeningen maakte ik ermee. Wat heerlijk dat ik ze nu weer heb! Te kunnen genieten van de zwarte vloeiende lijn op maagdelijk papier. Ik koop ook nog twee kladblokken, een leeg boekje, en briefpapier. Het is een begin.

Het was gisteren, dat ik op het idee kwam. De aanleiding was een bericht over een toekomstig datacenter in Zeewolde, een enorm terrein van meer dan 160 ha. Dat zijn honderdzestig voetbalvelden! Er moeten vijf blokkendozen op komen van 400 meter lang en 20 meter hoog. En dan nog een muur van 25 meter. Nou kan ik denken: Dat is mijn zorg niet. Maar daar voel ik me niet prettig bij. Volgens mij ben ik medeverantwoordelijk door al mijn computergebruik, al is het maar een heel klein stukje. Al die data die moeten worden opgeslagen. Daarom ga ik in de toekomst weer veel meer op papier doen. Geen eindeloze stroom van foto’s en berichtjes meer. Alleen enkele, waar ik echt voor kies. En de rest komt in dit mooie boekje. Ik steek het bij me, samen met de pen. Ik schrijf het vol met hele kleine mooie lettertjes. Dat wordt een heerlijk creatief proces! Nieuw en als vanouds tegelijk.

Mijn bijdrage in de digitale diarree wordt vanaf vandaag drastisch beperkt. En foto’s? Die zet ik gewoon op een memorystick. Als hij vol is ga ik schrappen of ik druk er een paar af. Zo houd ik het bij mezelf, en niet ergens, waar dan ook, in een megagroot datacenter. Ik vind het vervelend als mensen tegen een dicht geblokte horizon aan moeten kijken. Zelfs al ken ik ze niet. Ik wens ruimte voor iedereen.

Het is niet zomaar, dat dit me bezig houd. Ik was getrouwd met een verzamelaar. Na zijn dood ben ik jarenlang bezig geweest met opruimen. Ik had 300 vierkante meter te doen, waar alleen maar een gangetje doorheen liep, tussen bergen hout, ijzer, dekenkisten en wat al niet meer. Er stonden machines, in goede staat, maar wel groot en zwaar. In een huis waar alles vol staat, moet je wel met oogkleppen gaan lopen. Als je alles ziet dan wordt je gek. Je leefruimte krimpt en krimpt. Het doet me denken aan een krantenberichtje, lang geleden. “Man dood gevonden in zijn huis. Waarschijnlijk zelfmoord. Hij was verzamelaar en zijn huis stond tot de nok toe vol. Vermoedelijk zag hij geen uitweg meer.”

Wij leven in net zo’n wereld. Alles moet bewaard worden. Spullen staan veilig achter slot en grendel in huizen en kluizen, data worden opgeslagen in datacenters. Volgens mij kunnen we best een heel stuk minderen. Dan hoef je niet eens alles weg te doen, Facebook, Gmail, Foto’s die je wil bewaren. Als het maar minder is. Dus dat doe ik. Niet alleen omdat het me helderheid geeft, maar ook omdat ik me verantwoordelijk voel.

Ik loop terug naar mijn fiets. Tevreden voel ik het mooie boekje in mijn binnenzak. Het past precies!

https://www.trouw.nl/buitenland/computers-en-mobieltjes-slurpen-een-flink-deel-van-onze-energie~b43f8b3c/

Klik om toegang te krijgen tot Brief-aan-gemeente-Zeewolde.pdf

.

.

.

.

.

.

7 gedachten over “Het lege boekje in mijn binnenzak

  1. Ah, fijn blog, Alowieke! Je zet me aan het denken. Alhoewel ik me natuurlijk al heel lang bewust ben van ‘the cloud’ waarin we alles maar digitaal moeten (willen) bewaren, en dat deze cloud zich op onze aarde manifesteert als afschuwelijk lompe gebouwen. Wat kostbare aarde kost, en nog veel meer. Ook ik heb onlangs weer een papieren agenda gekocht, met ruimte om veel in te schrijven. Met vulpen. Omdat het gevoel bij mij al langer knaagt, wat jij hier zo duidelijk maakt. Ik wil ook niet verantwoordelijk zijn voor al dat lelijks en energieslurpends. Liever ben ik onderdeel van de mensen achter Lans Van Ons. Wat een mooi initiatief! Inspirerend!

    Geliked door 1 persoon

  2. Ik kreeg ook deze link opgestuurd van een attente lezer, het lijkt me geschreven uit de bron van gemeentelijke kanalen:

    https://www.omroepflevoland.nl/nieuws/264501/datacentrum-levert-20-jaar-gratis-restwarmte?fbclid=IwAR28tygHNlFTUHXahHwBol8UACBJIqeuH6oGUE1PUltBrFSJs7o0U6KEbxo

    Dit was mijn reactie hierop:
    Ja, daar heb ik ook over gelezen, die restwarmte waarvan geprofiteerd kan worden. De verhalen over onderhoud van infrastructuur zijn nieuw voor me, en ook het biodiversiteitsverhaal. Bij dit laatste heb ik vooral mijn vraagtekens, omdat één van de punten van kritiek is, dat het koelwater chemische stoffen bevat. Vooral boeren hebben daarom hun twijfels. Ook is de administratie en het onderzoek bij datacenters op dit gebied minimaal. Verder vraag ik me af hoe biodiversiteit eruit ziet, compleet afgezonderd van de rest van de wereld, achter muren van 25 meter hoog.
    .
    Verder is de netwerkbeheerder tegen. Het verstoort de lokale gang van zaken. Grote jongens kunnen zich makkelijk indringen en het gevaar is dat dit vaker gebeurt ten koste van de lokale economie. Het zal niet de eerste keer zijn dat dit gebeurt. Meestal is het in een ander land, en zien wij de gevolgen niet van onze dagelijkse bezigheden. Dit is een heel concreet voorbeeld, het komt nu dichtbij. Het opdringen van de grote jongens. Dat we het nu zien, dat is eigenlijk heel goed, vind ik.

    https://www.destentor.nl/zeewolde/kritiek-op-facebook-voor-bouwen-eigen-elektriciteitsstation-in-zeewolde-kunnen-rijken-nu-voorrang-op-net-kopen~a3cb752d/?referrer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F&fbclid=IwAR0BZweY4UiNYp3wajAZB70pqHYN_P4LVfqmxEZELWDUnHx_6bM4Zm0-lDs

    Geliked door 1 persoon

  3. De blockchain, gekoppeld aan het digitale ID bewijs, is het meest duidelijke voorbeeld van bewaar- en beveiligingsmentaliteit. Het staat dan ook scherp onder kritiek. Volgens de wet moeten data worden verwijderd, maar bij de blockchain kan er niks meer worden verwijderd. Het huis loopt vol.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s