Een dag uit mijn leven. Verschuivingen en keuzes die leiden tot meer samenredzaamheid

.
Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.
“Je vertelde dat je het moeilijk redt” zeg ik tegen de boerin van de melktap “Heb je er wat aan als ik een dagdeel per week kom helpen in de drukke tijd?” Ik heb er lang over nagedacht. Want als ik zeg dat ik wil helpen dan meen ik het ook, en moet het een plek krijgen in mijn weekritme. Wanneer ze antwoord geeft lacht ze dankbaar. Ik weet dat ze het hard nodig heeft. Maar ik zeg het niet alleen om aardig te zijn. Helpen betekent ook: deel uitmaken van een gemeenschap. En dat wil ik.
Zelfredzaamheid is een hoog goed. Hoeveel mensen wel niet hebben gevraagd of ik zelfvoorzienend ben! Of wanneer ik weer verder trek. “Nee, dat ben ik niet en ik wil ook niet verder trekken. Er is niks aan om àlles in je eentje te doen. Hoewel ik blij ben dat ik me prima kan redden in mijn zelfgebouwde huis, besef ik dat ik anderen nodig heb en zij mij. Wij zijn samenvoorzienend.
Het wordt een bijzondere dag, deze ochtend dat de boerin mij zo blij antwoord geeft. Diezelfde dag ga ik op pad en zet ik mijn fiets neer in het centrum. Het zal een drukke dag worden. Eerst de spullen van mijn expositie meenemen. Het staat al klaar in een open hal met een hek ervoor. Het etalageraam ernaast, waar mijn werk tentoon werd gesteld, is nu leeg. Wel staat er een vrouw een zwart doek op te hangen. Ze wuift naar me. Zij is de volgende die exposeert. Mijn grootste schilderij ligt netjes ingepakt op het dak van een auto. De rest zetten we in de auto. Maar we gaan niet direct naar mijn huis. Nee, we moeten eerst nog langs mijn voormalige werkplek. Dat was een soort buurtcentrum, dat deel uitmaakt van een veel groter complex met kunstenaars en kleine bedrijvigheid. Ik mocht daar werken voor een tientje per middag. Het lokaal heeft echter een andere bestemming gekregen en mijn schilderijen moeten daar nu weg. Gelukkig zijn we met zijn drieën, en samen maken we er een leuke dag van. We slaan de deuren dicht van de auto. Ik zit voorin , naast de chauffeur. “Waar moeten we nu heen?” vraagt hij. “Naar de Doas” zeg ik.
Met zijn drieën lopen we even later door de grote deuren naar binnen, de lange brede gang door. Het is moeilijk te zien waar het is, er zijn zoveel deuren, het ziet er allemaal hetzelfde uit. Dan zie ik het. Op de deur ertegenover staat de naam “Henks stadsatelier” daardoor weet ik waar we moeten zijn. We kloppen aan de deur die aan de andere kant ligt. De huurder van de ruimte doet open, een vrouw. Het is erg veranderd. Het kleine lokaaltje staat nu vol spullen. Dit is dus de nieuwe kringloopwinkel. Er zitten twee mensen op stoelen. Het zijn buurtbewoners. Ze blijven hier komen, onder welke noemer het ook mag zijn. “Fijn dat je ze komt ophalen” zegt de vrouw die de baas is, en de man naast haar knikt opgewekt: “Dat ruimt weer op!” De schilderijen moeten van het zoldertje komen. Ik klim de ladder op, zorgvuldig mijn evenwicht bewarend. Dan geef ik het onhandig grote ding door aan de ander beneden mij en die zet het geval dan buiten neer in de gang. Daarna komt er nog een en nog een. “Wat zijn het er veel!” roept de vrouw die op een stoel zit toe te kijken. In de gang staan intussen overal beschilderde platen mdf, ook aan de overkant bij Henk. Ik ken Henk wel. Het is inmiddels vast wel twee jaar geleden dat ik een paar uur op de thee ben geweest. Dat was toen ik heel actief was om mijn netwerk te vergroten. Bij Henk werd ik hartelijk verwelkomd. Zijn leven zit in een strak stramien. Henk heeft een invalide dochter. Inmiddels heeft ze al een volwassen leeftijd bereikt en toch moet ze verzorgd worden als een baby. Dat gaat altijd door, voor hem en zijn vrouw. Dus daar staat Henk dan in de half geopende deur. Hij ziet er bleek en mager uit. Hij heeft een pechdag. Verbaasd kijkt hij opzij. Daar staat iets, naast zijn deur. Het is niet van hem. Van wie zijn die schilderijen? Ik ben inmiddels van de trap geklommen en zie de vraagtekens op zijn gezicht. Dan ziet hij mij ook en zijn gezicht licht op. “Waar ga je naartoe met je werk?” vraagt hij. Ik haal mijn schouders op. “Ik weet het nog niet,”antwoord ik dan. “Je mag hier wel verder, als je wilt. Je kunt het atelier met me delen, ik schilder bijna niet meer en zit meestal hier beneden.” Zijn atelier is wel 100M2. Het is een hoge vierkante ruimte en ondanks dat hij niet meer schildert, ruikt het toch naar verf. Er staan gitaren. Bovenin is een extra ruimte ingebouwd. Dat is de ruimte die hij bedoelt. Er zijn daar aan beide kanten schuine ramen en het is licht en aangenaam. “We moeten er maar eens over praten” zegt hij. Ik knik, dat lijkt me een goed idee. Maar nu zijn we druk. Ik wil verder gaan met het sjouwen van het spul naar de auto. Maar dan zegt een van mijn helpers: “Kunnen we jouw schilderijen dan niet beter gelijk achter laten? Anders moeten ze straks weer terug.” Zo gezegd zo gedaan. Het is binnen vijf minuten geregeld. De schilderijen gaan naar de in net licht badende schilderzolder, een gedeelde plek voor een redelijke prijs. Henk heeft tegelijkertijd wat meer aanspraak en er is ruimte genoeg om elkaar niet in de weg te zitten. Als ik weg ben vraagt Henk nog even aan mijn buren of ik inderdaad okee ben. Ja hoor, zeggen ze, een prima meid, die Alowieke.
Als mijn helpers me naar huis rijden ben ik nog steeds beduusd. Heb ik ineens een atelier. En ook een afspraak met de boerin. Zo worden de lijntjes gespannen. Waar de ene hand de andere wast, daar begint het. Een veerkrachtige samenleving waarvan ik deel uit maak.
.