Doop in het land bij de zee

.

Friesland. Een land met kilometers lang niks dan gras. Vorig jaar schrok iedereen op van  een flinke tornado. Je kan er van alles verwachten, in deze tijd vol extremen. Ik ga er toch heen. Dit jaar ga ik verhuizen.

.

EÉN van de schapen blaat. Vanuit mijn raam zie ik de andere schapen naar het hek rennen. Tussen de spijlen door kijkt het eerste schaap reikhalzend over het veld. Komt er eten? Is het de beheerder? Ik sta op van mijn bank. Als het de beheerder is dan moet ik zeggen dat de stroom er uit ligt. Ik hoor het schrikdraad niet meer tikken. Ik loop naar het raam van mijn deur en kijk. Het is niet de beheerder.
Een vrouw komt rechtstreeks naar mijn huisje gelopen. Ik open de bovendeuren. Ik voel de koude vochtige buitenlucht naar binnen stromen.
“Hallo!” roep ik haar toe. Ik ben een beetje verbaasd over dit onverwachte bezoek en moet mezelf even wakker schudden.
“Hoi, ik ben Judith,” zegt de vrouw “Ik had toch gezegd dat ik deze week zou komen?” Ik knik enthousiast. Judith leest graag mijn verhalen. Ze heeft het glas in lood raampje gemaakt, dat in de nok prijkt, hemelsblauw en rood. Het is prachtig. Ze heeft het opgestuurd met de post. We hebben elkaar nooit ontmoet.
“Ik ben een beetje dromerig, want ik ben vannacht snipverkouden geworden,” zeg ik.
“O, ik ga zo weer verder hoor,” lacht ze en komt dichterbij lopen tot ze vlak voor me staat.
“Zie je je raampje wel zitten?” vraag ik en doe een stap opzij zodat ze het kan zien. “Ja hoor,” knikt ze, zonder er veel aandacht aan te besteden. Dat is nogal logisch, ze heeft het allang gezien, want ik heb de bouw van mijn woonwagen uitgebreid gedocumenteerd en naar haar doorgestuurd.
“Leuk dat we elkaar nou zien,” zeg ik. Judith knikt tevreden. “Weet je wel dat ik binnenkort naar Friesland verhuis,” ga ik verder “Ik heb gisteren de bevestiging gehad dat het doorgaat. Het is een landje bij een vervallen boerderij. Het ligt schuin onder Leeuwarden.” “O, Friesland?” Haar gezicht licht op. “Wat leuk, ik heb veel meer met het noorden dan met het zuiden.”
“Ja, ik eigenlijk ook.” Ik denk aan de dag dat ik hier terecht kwam, volkomen vreemd in het Brabantse platteland. Zes weken lang werd ik wakker met de gedachte, wat doe ik hier?? Ik kijk naar Judith. Ze kijkt voor zich uit en glimlacht.
“Wat is dat voor plek, waar je heen gaat?” vraagt ze dan.
“Het heet Frijlân,” vertel ik opgewekt. “Het is nog in oprichting, het contract met de gemeente is deze week getekend. Ik ben nu de vierde die meedoet. We kunnen er ècht gaan wonen. Het vervallen gebouw wordt opgeknapt voor de gemeenschap. Alles wordt nieuw leven in geblazen. Mijn leven en visie strookt met het hunne en ze zijn blij met een Tiny House in hun midden, mijn wooncocon is de eerste! Ze willen er graag meer. Er komen ook yurts, om te beginnen. Dat zijn die ronde tenten uit Mongolië, met een houtkachel in het midden.”
Judith luistert aandachtig. “Ja ik ken ze. Maar zeg… Is het in de buurt waar die nieuwe woonwijk komt?”
Ik knik. “Het ligt er pal naast.”
“Dan weet ik waar het is! Een vriend van me kijkt daar altijd naar weidevogels.” Judith kijkt er wat treurig bij.
“Ja, er zal een hoop wei verdwijnen. Maar er komt wat voor terug. Dit wordt vast iets moois. Vaak draaien dit soort plekken om zelfvoorzienend leven, maar dit is een plek waar ook de omgeving bij betrokken wordt, mens èn dier.”
Judith haar blik gaat even naar de witte schapen met hun krullende horens. Met hun tanden schrapen ze de schors van de bomen. Kennelijk zit daar iets in wat ze nodig hebben. Dan kijkt ze weer naar mij. “Ja het geeft vaak problemen als mensen een paradijs voor zichzelf willen houden.” beaamt ze.
“Dit wordt een gastvrije plek, ” antwoord ik kort. “Kom maar eens langs, als het zover is. Ik geef wel een seintje.”
Judith knikt tevreden. “Dat ga ik zeker doen!”
“En dan kom ik een keer bij jou,” zeg ik.
Dat is goed. Judith bedankt me hartelijk dat ik tijd voor haar nam en loopt terug naar het parkeerterrein.

Ik mijmer nog even na over dat bijzondere project, Frijlân, waar ik straks deel van uit maak. Wat maakt het zo bijzonder? Het is niet grootschalig, het begint klein. Dat maakt het levensvatbaar, dat maakt dat het rustig kan groeien. Het verwelkomt nieuwsgierigheid naar andere manieren van leven en mensen met hart voor de natuur. Het wordt vast een levendige plek die aanstekelijk werkt om nieuwe ideeën uit te werken. Er zal een eetbaar landschap ontstaan waarin ook dieren zich thuis voelen. Straks sta ik met mijn wooncocon op hun minicamping, als “artist in recidence”. Wat ga ik er doen, vraag ik me af. Maar ik zet de vraag gauw uit mijn hoofd. Ideeën heb ik genoeg. Eerst maar eens kijken.

Het is weer stil. De schapen hebben de boom met rust gelaten en liggen in een hoek van de wei te herkauwen. Er steekt een windje op en mijn huisje schudt zachtjes. In Friesland zal het nog veel harder waaien. Daar is kilometers lang niks dan gras. Vorig jaar was er zelfs een tornado. Ik lach om mezelf. Had ik mezelf maar geen “ambassadeur van de leegte” moeten noemen. Dat vraagt om een doop in het uiterste noorden, dat vlakke land bij de zee.

.

https://m.facebook.com/Frijlan/

.

 

.

 

12 reacties op ‘Doop in het land bij de zee

  1. Wauw, naar het hoge noorden! Wat een avontuur en wat een heerlijk vooruitzicht. Beweging, iets nieuws helpen opbouwen,je horizon verbreden (daar in Friesland heel letterlijk). Ik ben heel benieuwd naar je verhalen, zo heerlijk om een dag mee te beginnen.

  2. Mooie vooruitzichten. Ik probeer me voor te stellen hoe het daar moet zijn in Friesland, maar kom niet verder dan eindeloze vlaktes en striemende wind in je gezicht. Tja, zo is dat als je zoals ik er voor kiest om het andere leven in het zuiden, zelfs tot over de taalgrens, te gaan opzoeken. Over taal gesproken, de afgelopen dagen probeer ik ons project in taal te gieten en nu kom ik in je stukje een zin tegen die ik zocht (Het verwelkomt nieuwsgierigheid naar andere manieren van leven en mensen met hart voor de natuur). Dus vraag ik je , mag ik je zin schaamteloos copiëren ?

  3. Er zijn lezers die zich bezorgd maken over mijn bezoeker, dat ik haar geen thee aanbood. Weet dat een verhaal vaak een destilatie is van de werkelijkheid. Ik schrijf lang niet alles op wat er gebeurt, dan zou het veel te langdradig worden en dan haken lezers af. Er is een verhaallijn, een thema, en dat moet helder zijn en prettig leesbaar. Een verhaal ontstaat soms in één beweging, maar vaak ben ik nog een tijd aan het bijschaven. Daarom schrijf ik het al op maandag, zodat ik twee dagen heb om er aan te werken, voor ik het op woensdag publiceer. Uitzonderingen daargelaten.

  4. Leuk zeg, dat je je plan gemaakt hebt voor dit jaar! Je hebt het wel gezien in Brabant… Ben nu al benieuwd naar je verhalen over Friesland. (Enne, opluchting dat je bezoeker wel thee heeft gekregen :)) Gaat je vriend nu ook naar Friesland verhuizen? Het is wel heel ver bij Brabant vandaan!

    1. Dick blijft bij Omslag. Dat is zijn leven. Ik wist van begin af aan dat ik hier weer weg zou gaan. Het was een perfecte plek om een wooncocon te bouwen. Nu is het tijd voor een mooie taak elders. Ik ken de richting waar ik ga, maar de plannen moeten zich nog uitkristalliseren. Dick en ik zullen elkaar straks een hoop te vertellen hebben. En mijn verhalen gaan door, al weet je natuurlijk nooit helemaal van te voren welke vorm het aan zal nemen in een nieuw leven. Mijn bedoeling is wel om dit ritme vol te houden.

      1. hallo Alowieke
        ik heb je site al meerdere malen bezocht,ik kwam er destijds op omdat ik naar woonwagens zocht
        en ken de camping waar je staat (fiets ik langs als ik naar de Bokkenrijder op weg ben)
        je kunt mooi schrijven en fantaseren en tekenen. en je hebt een prachtige wagen gebouwd vooral de kleuren, maar nu lees ik dat je naar Friesland
        vertrekt en dat de wagen op een vrachtwagen vervoerd wordt.
        dat was toch een unieke kans om er dwars mee door Nederland te rijden en iedereen er van te laten genieten ipv op een camping waar bijna niemand haar ziet, anders had je er ook geen wielen onder hoeven te bouwen.
        Het zal wel niet eenvoudig voor je zijn maar wel echt jammer ,waarom bouw je anders een woonwagen?
        Maar uiteraard veel woongenot gewenst in Friesland, en trouwens niet iedereen in Brabant viert carnaval !! ik in elk geval al jaren niet en ben toch een echte uit Liempde

        Succes verder Adriaan

      2. Dag Adriaan,

        Het spijt me voor je dat ik je niet kan verblijden met reisverhalen. Maar Ik ga nu naar mijn mensen in Friesland, ze verwachten me daar en ik verheug me er op.

        En ja, ik snap dat niet overal iedereen carnaval viert. Ik weet ook bijna niks van Brabant. Ik ken vooral deze drie dorpen, waar ik nu rondfiets.

        Met hartelijke groet,
        Alowieke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s