Fietsen, lopen en leven onder de wijde wolkenlucht van Friesland.
.
Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.
Van het ene moment op het andere valt het met bakken uit de lucht. Dit weer vraagt om inschikkelijkheid en verwondering. Elk moment is anders, de lichtval, de wolkenluchten die adembenemend voorbijtrekken. Friesland is mooi. Overal kun je het zien. Avontuurlijk is het ook, steeds weer anders. Het leven met de elementen, daar moet je van houden. “In Ierland is het altijd zo” zegt mijn buurman. “Daarom zijn we er weggegaan.” Tja, ieder zijn meug. Ik houd van dit weer. Niet die wekenlange donkere mist, maar heldere prachtige luchten waar af en toe een stortbui uit valt. Zojuist heb ik wat kleine boompjes uit het riet gesnoeid en daarmee een schuilplaats gemaakt voor de vogels. Mijn broek is nu nat bij de knieën. Ik kijk er even naar, loop dan verder over het veld, genietend van de zon. Daar staat de boer, die van de opklaring gebruik heeft gemaakt om zijn twee koeien te verplaatsen. In het stukje wei was niet veel meer te grazen. Ze lopen nu in een hoger liggend weitje. Dat begint ook wel nodig te worden. De bovenlaag van de grond is al drassig van de vele regen die in korte tijd viel. Maar verder de diepte in is het nog droog, overal zitten nog de scheuren, als littekens van een lange droge zomer. We staan midden in de wei en de zon schijnt tot aan de horizon. De boer is blij met een praatje en we wisselen de dagelijkse nieuwtjes uit. En terwijl ik terug wandel naar huis merk ik dat mijn broek alweer is opgedroogd. Maar bij de dikke wilgenboom gekomen begint het ineens weer te stortregenen. Ik zoek beschutting achter de dikke stam, maar alsnog druipt het via een dikke tak gestadig in mijn nek. Met een spurt duik ik onder de grote picknicktafel met aaneengesloten blad. Ook de vogels vluchten naar hun schuilhoeken. Langzaam wordt de regen minder en de zon begint alweer te schijnen, dwars door de druppels heen. In de vlierhaag laat een merel van zich horen, als een twinkelende lichtstraal van geluid. De lucht wordt weer blauw en het zonlicht maakt het gras heldergroen met oplichtende parels. Ik kruip onder de tafel vandaan en draai hem meteen op zijn kant, met twee stenen eronder. Zo blijft er geen water op staan en blijft hij langer goed. Die avond geniet ik van de warme kachel en slaap diep en ontspannen.
De volgende ochtend moet ik al vroeg weg. Met goeie regenkleding aan fiets ik naar de stad. Het is anderhalf uur fietsen voor een cursus fotografie. Het regent aan een stuk door en ik moet heel ver, dit keer. Elke week gaan we naar een andere wijk. Dat leek me een mooie manier om de stad te verkennen, als nieuweling. Vlak voor het tunneltje naar Camminghaburen fiets ik langs de zwartgeblakerde resten van een gebouw. Iemand vertelde me dat het een bowlingcentrum was. Er staat een hek omheen, je kan de ruïne niet betreden. Ik ruik een muffe brandlucht, alsof het door de nattigheid opnieuw begint te smeulen. Auto’s rijden voorbij. Mensen in auto’s ruiken en zien niks. Toch jammer.
Bij het wijkgebouw staan ook al auto’s. “Heb je een uur door de regen gefietst om hier te komen?” klinkt het ongelovig “Anderhalf uur” verbeter ik, terwijl ik mijn trui op de verwarming hang. De uiteindes van de mouwen zijn vochtig geworden, fijn dat ze kunnen drogen. Meewarig schudden ze hun hoofd. Iemand had me een appje gestuurd. Ik had halverwege mee kunnen rijden. Of ik dat gezien heb. Nee dus. Ik was bezig met de voorbereidingen om de buien te trotseren. Je fietst of je fietst niet, vind ik. Laat mij maar schuiven. Spectaculaire wolkenluchten trekken voorbij. En ik beweeg eronder. Open, kwetsbaar en veerkrachtig.
.
Onder mijn vorige blog hadden twee mensen gezegd: Ik leef om te leven. Dit verhaal zal hen wellicht aanspreken.
