He wilde in ons – Alowieke

Een poëtisch verhaal dat waait met de winden mee en eindigt met je voeten in de klei.

Liever luisteren? Klik op de knop onderaan de tekst.

.

De ene bui na de andere valt uit de lucht en spoelt herinneringen weg. De warme dagen, de droogte, de eindeloze zon. Het korte geheugen van ons mensen steekt scherp af bij dat van de aarde. Diep gaat haar stille zijn, laag na laag herinnert zij zich. De bergen brengen verhalen omhoog. Achter elke hoek schuilt een nieuwe rotsformatie, heel langzaam uit de planeet geperst, terwijl de elementen van tijd het verder boetseren. Wind, water in een eeuwig spel, de wonderlijkste vormen maken zij: gaten, kloven, ronde toppen waar trollen wonen. In de lage landen is het de zee, die heerst over wat blijft en gaat. Ze trekt aan oevers en aan menselijk bezit, om het mee te nemen de diepe valleien in van schemerig water, verder nog, tot waar alles donker is en slechts enkele wezens nog kunnen leven.. Langzaam laten we steeds meer zinken. Schepen, schoenen, de ring van een geliefde, verloren bij het zwemmen. De aarde en haar elementen, ze stuwt omhoog, ze trekt omlaag. Water verdampt en valt neer op velden vol graan. Herinner je de regen, het voedsel dat je gisteren nog at. Herinner je de elementen, de wildernis van alledag. Vroeg opstaan als er nog geen mens te zien is en de dag nog jong. Elke ochtend draagt weer nieuwe mogelijkheden in zich, tot de zon naar het hoogste punt stijgt en dan weer langzaam daalt. Elke dag ontwaak je als een kind en wordt ouder als de schemering nadert en je naar je bed verlangt. Het afscheid van de dag. Dan komt het duister. Het duister heeft zijn eigen muziek. Elk geluid is een beweging. Langzaam vallen je ogen dicht. Gedachten bewegen als vogels in de wind. Andere gedachten zijn als bomen, die wachten op de vogels. Zo krijgen de dingen hun plek. Je hoort de meeuwen en ganzen overtrekken en valt bij dat geluid in slaap. Je wordt wakker en staat met een paar passen op de klei van een oude zeebodem. De horizon strekt zich uit tot daar, waar de zee is en het strand, dat groeit en krimpt en groeit en krimpt. Water, eeuwig in beweging. De hele wereld over. En hier sta jij en zorgt voor wat er is.

Aan het einde van het verhaal volgt nog een lied. Het duurt acht minuten in totaal.

Filmpje: Alowieke vijf jaar op de Swetteblom.

Het hoeft niet altijd perfect te zijn. Ik hoef niet alles te hebben. Zo helpen we elkaar! Al zou je vallen in de storm van het heelal, op de grens van het bestaan groeit creativiteit.

„Wil je koffie?“ vraagt Anne me. Anne is mijn tijdelijke buurvrouw. Haar lange grijze haar hangt krullend over haar schouders, terwijl ze me vragend aankijkt. „Kamillethee graag“, zeg ik. Ik kijk toe hoe ze het dampende water in een kopje giet en er een zakje bij doet. „Het gaat stormen donderdag“, merk ik op. Haar ogen kijken nadenkend, terwijl ze mij het kopje aangeeft. „Oh echt waar? Donderdag de 21e? Dat is apart! Tjee, op die dag is er een heel speciale planetenstand.“ Ze lacht even. Ik haal mijn wenkbrauwen op en ga verder. „Heb je nog iets voor te bereiden, met die harde westenwind? Kan ik je ergens mee helpen? Ik ben zelf al klaar.“ Ik houd voorzichtig het kopje vast, adem de damp in en zet de thee weer neer. Te heet. Anne antwoordt. „Nee hoor, ik red me wel. Maar jij, jij staat daar wel heel erg in een waaierig stuk hè, had je niet beter ergens anders kunnen gaan staan?“
„Nee!“ antwoord ik feller dan de bedoeling was. „Ik wil hier juíst staan. Ik heb er over nagedacht.“ Ik houd me even in. Langs de houten planken van het huisje loopt een lieveheersbeestje naar beneden. Ik kijk ernaar terwijl ik woorden zoek voor wat ik wil zeggen. „Ik heb lang nagedacht hoe het ideale huis er voor mij uitziet. Ik zou mijn woonwagen in een groot tuinhuis zetten, met gemetselde hoeken, een transparant golfplatendak, en overal glas. Ik zou een gat maken door het dak voor de schoorsteen. Als de zon schijnt hoef ik dan bijna niet te stoken in de winter en de wind heeft geen vat op me. Een prachtig idee, vond ik.“ Ik kijk naar Anne. Ze ziet het helemaal voor zich. „Ja! Dat lijkt me ook heel mooi. Je kan die ruimte ook als kas gebruiken. En wil je dat dan hier gaan doen?“ Ik grinnik. „Nee. Ik ga het niet doen.“ Verbaasd kijkt ze me aan. „Waarom niet? Het is een goed idee.“ Ik kijk naar haar grote blauwe ogen. De zon schijnt door het raam en haar haar krijgt een zilveren glans.
„Wat ik zei. Omdat ik in de wind wil staan. De elementen mogen het best af en toe van me winnen. Het houd me bescheiden. En het zorgt dat ik steeds weer iets moet bedenken. Het maakt dat ik het gevoel heb deel uit te maken van alles. Het hoeft voor mij niet allemaal perfect te zijn. Juist niet. Het is niet altijd leuk, maar het daagt me ook uit. En ach, het duurt een dag, of hoogstens twee. Dan is het weer voorbij.“
Haar ogen lichten op. „Ik begrijp het denk ik. Ik denk het ook dat die houding het meest vruchtbaar is. Op die grens van het bestaan groeit creativiteit.“ Ik straal. „Dat is precies wat ik bedoel!“ Ze glimlacht even en gaat dan verder. „Ik vind het ook heel spannend, als het gaat stormen. Dat het nou net donderdag is, dat die storm is verwacht. Dan hebben we een ceremonie, met trommels. Tjee zeg…“ Ze staart peinzend naar buiten waar de bomen roerloos het veld omzomen. Alleen de toppen bewegen een heel klein beetje. Gek dat dat zomaar kan veranderen. Het lieveheersbeestje is ondertussen weer helemaal langs de rand van de plank omhoog gekropen en verdwijnt in een gaatje in het dak, lekker warm en beschermd tegen weer en wind. Ik pak mijn kop thee. Ik neem een slok en luister naar de stilte. Anne staat op van haar plek bij het raam, stopt een blok hout in de kachel en draait zich om naar mij. „Als je al teveel ligt te schudden in je bed, mag je wel bij mij schuilen hoor!“ Warm glimlach ik haar toe. „Dank je. Als ik ervan wakker lig, dan zal ik dat zeker doen.“

Als ik even later met mijn blauwe klompen door de plassen loop, denk ik eraan hoe fijn het is, dat er altijd iemand is, die graag een helpende hand toesteekt. Het hoeft niet altijd perfect te zijn. Ik hoef niet alles te hebben. Zo helpen we elkaar!

Mijn stormbestendig windscherm